Wat als…

‘Hoe is het met je vriend?’ ‘Wat vindt je vader van hem?’

Niet dat ik ergens tussen een stel roddeljournalisten zat, Albert Verlinde of, nog erger, die engerd van de Privé, Jan Uriot. Nee, het was een serieus persgesprek, lang geleden op het filmfestival van Venetië. Tijdens zo’n 'press junket' interview je samen met een vijftal andere buitenlandse journalisten een regisseur of filmster. Dit keer was ik verzeild geraakt in een gesprek met Mira Sorvino. Ze speelde in Mimic, die net zijn première beleefde. Een sciencefiction/horror van de toen nog onbekende Mexicaanse cineast, maar latere Oscarwinnaar Guillermo del Torro. Geen interesse in hem, maar wel in zijn actrice – ik geef meteen toe, ik zit er ook wel eens naast. Sorvino had net in een Woody Allen gespeeld en was in die tijd met Quentin Tarantino. En vooral dat laatste was hot. Vandaar alle vragen over haar vriend en nauwelijks over de film.

Later vroeg ik me nog wel eens af, wat als… ik toen serieus voor het vak van filmjournalistiek had gekozen? Had ik dan nu voor een boterham door het land moeten reizen om bij diverse betere bioscopen die nieuwste film van Quentin Tarantino in te leiden? En had ik dan zomaar kunnen vertellen dat ik hem eigenlijk meer een praatjesmaker vind dan een echt groot cineast? Vast niet, grote filmproductiemaatschappijen houden niet zo van het kritische woord, en al helemaal niet van tegenspraak. Bij een negatieve kritiek, geen volgend interview.

Ook heb ik nog wel eens gedacht, wat als… Quentin Tarantino wel zijn mannetje had gestaan en had opgetreden tegen het meer dan foute gedrag van Harvey Weinstein. De laatste viel immers in die tijd niemand minder dan Tarantino's eigen vriendin lastig. Wat als…? Waren ze dan nu nog bij elkaar? Had Tarantino dan een minder glansrijke carrière gehad?

Het ‘Wat als…’ is ook het centrale thema van Infinite Football, volgens The New Yorker de meest originele documentaire van dit moment. De Roemeense filmmaker Corneliu Porumboiu zoomt in op het leven van een oude kennis. Jarenlang als bureaucraat verstopt in de grauwe provincie. In zijn jonge jaren als voetballer gruwelijk geblesseerd geraakt en sinds die tijd als full time praatjesmaker bezig met het verzinnen van andere spelregels. Radicaal andere regels voor meer vrijheid van de bal. Een voetbaldocumentaire zonder stervoetballer, dat is ongewoon, maar mede daardoor is het ook een satirisch portret van het huidige Roemenië geworden. Een land dat nog steeds worstelt met de naweeën van de Ceaușescu-dictatuur.

Wat als… de Roemeense hoofdfiguur niet geblesseerd was geraakt? Hetzelfde geldt in mindere mate eigenlijk ook voor onze voetbalheld Marco van Basten. In de jaren 80 de heilige San Marco, maar door blessureleed zijn carrière veel te vroeg moeten beëindigen. Jaren later als trainer van Ajax afgeserveerd als Pannenkoek! Wilde toen ook de spelregels veranderen en zat daarvoor nog een tijdje op een kantoor in Geneve. Als praatjesmaker door de FIFA inmiddels ook subtiel op een zijspoor gezet.

Wat als… onze cultuurminster veel eerder zou zijn geboren? In de tijd van Denis Diderot in de achttiende eeuw. Zou ze dan in het klooster hebben gezeten en hoofdpersoon zijn geweest in zijn beroemde briefroman La Religieuse? Ingrid van Engelshoven houdt immers van spirituele wandelingen, van kerk tot kerk, zo las ik. Daarom voor haar deze week de film La Religieuse. Haar troost en warmte had ze dan kunnen vinden bij een zachtaardige Isabelle Huppert als moeder overste.

En zondag nog eenmaal Monterey Pop. Omdat we het beter weten. Want The Summer of Love is toch echt begonnen in Monterey, juni 1967, niet een jaar later in Woodstock. En de muziek was er ook beter!

Zo zie je maar: hoe klein ook, bij Filmhuis O42 proberen ze het toch altijd weer een beetje beter. Of toch te veel praatjesmaker? Teveel Tarantino? Maar daarvoor moet je wel naar de echte bioscoop.


Ted Chiaradia

Bezig met laden