18 jaar

Catherine Deneuve

De mooiste leeftijd, zeggen ze wel. Ik weet het niet. Veel liedjes over geschreven, Rob de Nijs, Borsato. Dalida met haar beroemde  Il Venait D'avoir 18 Ans; door Conny Vandenbos vertaald tot Hij was Pas 18 Jaar. En een van de mooiste chansons van Charles Aznavour is Je Me Voyais Deja ... a dix-huit ans j'ai quitté ma province.

Ze stapte uit het vliegtuig, als eerste, ze was het echt. Ze was echt gekomen. Mijn bos pioenrozen vond ze mooi, haar lievelingsbloemen zei ze nog. De wandeling op de luchthaven naast haar voelde goddelijk, het leek uren te duren. Veel mensen keken om. Plots ging haar mobiel en sprak ze Italiaans, met wie? Bij de uitgang namen we afscheid, ze bleef nog een dagje in Amsterdam.

Ik moest nog naar haar hotel, iets regelen. Ze vroeg om zes  flessen olijfolie extra vierge, waarvoor wist ik niet. En op het laatst moest ik ook nog een kapster voor haar regelen.

De volgende ochtend sprak ik haar. Bloednerveus was ze. Wist niet meer precies waar ze was en wat ze moest doen. Uiteindelijk sprak ze een tijdje met een vriendelijke meneer van de televisie. Deze stelde haar gerust en vertelde terloops  dat ie al veel beroemde mensen gesproken had, Yves Montand, Charles Aznavour, Luciano Pavarotti, prinses Stephanie en anderen.  Dat hij nog eens een  theatershow wilde maken en dan dolgraag in Parijs op de planken wilde  staan. ‘Een unaniem belachelijk groot succes’ zou het dan worden.

In de middag hadden we samen een lunch. Duurde nogal lang, omdat veel mensen iets tegen haar wilden zeggen. Wat en waarom weet ik niet meer. Wel gaf iemand met een ketting om, haar een klein schattig beeldje. Ik geloof een bronzen Mariken. Later op die middag werd het ineens druk. Veel journalisten en paparazzi. Het leek wel een scène uit La Dolce Vita van Fellini.

Ik had met haar te doen, en hielp haar bij het vluchten voor die massa persmuskieten. Zou ik haar nog terugzien? Zou ze boos zijn omdat ze plots zo lastig gevallen werd door die mensen? Had ik haar niet beter moeten beschermen? Ze was immers pas voor het eerst in Nijmegen.

Later, begin van de avond, zag ik haar gelukkig weer. Een beetje vreemd nu. Ze kwam speciaal aanrijden met een grote auto begeleid door een escorte motorpolitie. Waar was dat nu voor nodig...?

Toen ze uitstapte ving ik haar op. Hadden we zo afgesproken. Niet afgesproken was dat er veel mensen zouden zijn, heel veel zelfs. Ik was dus niet alleen met haar. Toen we samen het plein overliepen klonk overal applaus en in de verte de muziek van Björk. Een klein kindje snelde op haar af met een grote schaar. Of ze even het lint wilde doorknippen. Wat er daarna gebeurde weet ik niet meer. Onwel geworden. Zwart en draaierig…

De volgende ochtend werd ik wakker gebeld. ‘Man, je staat met haar op de voorpagina van godbetert De Telegraaf’. ‘En De Gelderlander dan?’, mompelde ik nog slaperig. ‘Die hebben een foto van de ijscoman op de Goffertwei!’  Het was een zonnige en best warme zondag die  22e oktober, 18 jaar geleden.  

Nu maandag aanstaande wordt ze 75 jaar. Een extra reden voor ons om hier bij stil te staan, in deze maand van de geschiedenis. Dat doen wij als Filmhuis O42 dan ook met  extra vertoningen van Les Parapluies de Cherbourg. Deze muzikale klassieker,  met de legendarische soundtrack van Michel Legrand, lanceerde haar carrière als Europa’s grootste filmster en stijlicoon. Kom en Zie


Ted Chiaradia
Filmcommissionaris

Bezig met laden