Alles is eindig, ook wij

Con el Viento, filmfoto bij column Ted Chiaradia

Het is alweer bijna een jaar geleden. Een hele cameraploeg van het Journaal kwam langs om een serieus item te maken over de populariteit van de pompoen. ‘Dat was in de tijd van good old Philip Freriks vast anders!’, riep ik nog. Niet dat dat er iets mee te maken heeft, maar ik ben net terug van een korte reis naar Polen. Daar hebben ze nog de lekkerste augurken. Je koopt ze gewoon los uit het vat, in diverse variaties lokaal zuur gemaakt, die kleine komkommertjes. En daarom wil ik het nu even over de komkommer hebben. Veel minder populair bij ons. Gedegradeerd tot een goedkoop ranzig bijproduct dat verpakt in plastic op ons wacht. Vroeger nog wel eens in het nieuws als ze massaal ‘doorgedraaid’ werden, om de prijs op pijl te houden. Hoor je ook nooit meer, dat om economische redenen ons voedsel vernietigd wordt. Hebben ze vast een andere oplossing voor. Ons meeste voedsel is overigens inmiddels zo smakeloos dat het beter meteen de groencontainer in kan.

Mijn eerste associatie tegenwoordig bij de komkommer is het komkommernieuws. En het lijkt wel alsof de vakanties steeds langer duren. Er alleen nog maar stagiaires en vakantiekrachten aan de knoppen zitten bij de media. Ook de programmering van de culturele instellingen – als er al programmering is – is tamelijk komkommer. Het huidige bioscoopaanbod is ook al helemaal om snel door te draaien. In vakantietijd lijkt het wel alsof heel Nederland maar in de ruststand moet.

Wat doen wij ermee? Waarmee, met die komkommer? Die gebruiken we eerder om onze huid te koelen als we verbrand zijn. Lekker fris! Of om op onze ogen te leggen na een nachtje doorhalen. Lekker koel!

En zo is het aanbod van het kleine Filmhuis O42 ook, lekker fris, lekker koel. Een van de weinige plekken in het land met een originele en bijzondere programmering die er toe doet!

Natuurlijk in de eerste plaats door het retrospectief van de Franse steractrice Isabelle Huppert. Een garantie voor prachtige cinema! Deze week met Malina van het voormalige Duitse wonderkind Werner Schroeter. Hij liet als theater en operaregisseur een klein, maar zeer bijzonder filmoeuvre na. Malina, gebaseerd op de autobiografische roman van Ingeborg Bachmann, met een letterlijk en figuurlijk waanzinnige Huppert als patiënte. En naast het succesvolle Claire’s Camera van Hong Sang-soo, ook een oudere productie van deze Zuid-Koreaanse cineast met La Huppert als ster, In Another Country. Beide lichtvoetige zomerfilms over liefde, zomerzotheid, cultuurverschillen en jaloezie. En om bij de komkommer te blijven, zijn de augurken van Schroeter bitter en zuur, van onze Koreaanse meester zijn ze meer zoetzuur. Maar in beide gevallen met de beste zorg bereid en louter gevuld met de allerbeste ingrediënten.

De belangrijkste film van de week is ongetwijfeld Con el Viento. Een Spaans-Argentijnse productie waarmee Meritxell Colell debuteerde. Over een danseres die na jarenlang verblijf in Buenos Aires weer terugkeert naar haar geboortestreek, het ruwe platteland van het Spaanse Castilië. Een film met weinig dialoog, maar des te meer diepe emoties die vooral tot uiting komen in de dansscènes van de hoofdfiguur. Een film ook over de tegenstelling tussen stad en platteland, over de verwerking van verdriet en de vergankelijkheid van het leven. De oude zwijgzame moeder zegt op een weemoedig moment tegen haar dochter: ‘alles is eindig, ook wij!’

En zo is het ook met ons kleine filmhuis. Weemoedig doen wij onze plicht en vertonen wij steevast onze prachtige, urgente cinema. Met de wind mee (con el viento), in tegenwind, en zelfs als het 40 graden heet is… Totdat het eindig is, ook wij. Maar dan zal u ons ongetwijfeld terugvinden, elke zaterdagochtend op de biologische markt, dan met de allerbeste augurken.

Ted Chiaradia

Bezig met laden