Iggy: geen hond in het Filmhuis

Vroeger hoorde je nog wel eens dat een man uit de buurt een pakje sigaretten ging halen en niet meer terugkwam. Tegenwoordig zie je mannen, voornamelijk na het avondeten, triest hun hond uitlaten. Laatst trof ik ook zo’n vage kennis. “Ik ga naar de film met de hond. Ook een alternatief!”, wierp hij me vrolijk toe. Later hoorde ik dat de marketingafdeling van een grote Amerikaanse filmmaatschappij in een serie bioscopen speciale ‘hondenvoorstellingen’ had georganiseerd ter promotie van de prachtige stop motion film Isle of Dogs van Wes Anderson. Meteen een minder alternatief! Er is al teveel marketing en te weinig echte filmkunst.

Zo wilde ik deze week met mijn dochter naar Jeannette, l’Enfance de Jeanne d’Arc van Bruno Dumont. “Ben je gek geworden! Zo’n kinderachtige musical, daar ga ik toch echt niet naar toe!” Dit weekend bezocht een andere vader met zijn jonge dochter deze tegendraadse musical over de jonge Jeanne.. En het meisje had de avond van haar leven. Helemaal enthousiast huppelde zij na afloop naar buiten. Zij begrijpt echte filmkunst nog wel. Iets waar menig volwassene jammer genoeg al niet meer voor open staat.

Staan honden dan soms wel open voor filmkunst? Laatst zag ik Laurie Anderson’s filmessay Heart of a Dog nog eens terug op Arte. Zij was hierin toch in staat om haar hond piano te laten spelen…

Misschien iets voor de nieuwe directeur van De Lindenberg; een muziekschool voor honden. Op de vaak gestelde cynische vraag, ‘Is er nog een hond in echte filmkunst geïnteresseerd’, put ik altijd graag uit mijn geheugen. Eind jaren 70 in het oorspronkelijke oude O42 ging men regelmatig met de hond naar film en concerten. Bij de voorstelling van de Japanse klassieker The Seven Samurai, die langer dan drie uur duurt, kon een arm hondje het niet meer ophouden. Het snelde naar voren en deed zijn behoefte op het podium, precies voor het filmscherm. Hilariteit alom en Live Action in een.

Maar de belangrijkste filmhond die Nijmegen ooit gehad heeft kwam begin jaren 80 onverwachts binnenlopen bij het filmhuis in aanbouw aan de Marienburg. Deze hond is daarna nooit meer weggegaan. Hij sliep er, paste op, ontving de gasten. En de overlevering vermeldt dat hij ook weleens kaartjes aan de man bracht.. en gebruikt werd in de eerste succesvolle marketing-campagne: ‘geen hond in het filmhuis’. Uiterst succesvol zelfs, de rest is geschiedenis...

Nu denk ik er vaker aan terug: ‘geen hond in het filmhuis’. Waarom zo weinig belangstelling voor zo'n authentieke filmauteur als Bruno Dumont? Zou hij niet ook een film met honden moeten maken? Misschien een opera zelfs.

Ik daag u uit. Kent u de naam van de meest beroemde filmhond van toen? Dan heeft u recht op een passe-partout voor alle Bruno Dumont films, die alleen wij in ons sympathieke filmhuis O42 blijkbaar nog durven te vertonen. Wel op voorwaarde dat u de films uitzit...

Bezig met laden