Rood, wij sluiten het jaar af in rood

Had graag de Spaanse kerstloterij, El Gordo, gewonnen. Ineens miljoenen op de bankrekening. Dan kon ik nu doen waar ik zin ik heb. Maar waar zou ik dan zin in hebben? Een boot kopen zeker niet! Of de hele winter in zo’n blasé skioord moeten verblijven. In de carrière van Hans Klok in Las Vegas zou ik ook geen geld stoppen, er wordt al genoeg (met geld) gegoocheld.

‘Meneer, wat is het toch geweldig om een eigen bioscoop te hebben. Dan kunt u altijd vertonen waar u zin in heeft.’ Dat waren de woorden van een bezoekster na Lost Highway. Zij leek een look-a-like van Patricia Arquette. Alsof ze letterlijk van het scherm gestapt was, met haar vuurrode lippen. Toen was ik even stil, eigenlijk sprakeloos. Doen we dit niet allang? Is dat niet precies de kern van ons Filmhuis O42? Die films laten zien die we mooi en belangrijk vinden? Mijn decemberblues was ik meteen vergeten, alles fleurde en kleurde weer. Vooral rood! Het overdonderende rood uit David Lynch’ Lost Highway en Mulholland Drive. Het perfecte kleurenpalet van de gerestaureerde Bergman klassieker Fanny en Alexander. Ja, zelfs de programmafolder is niet meer oranje, maar warm wintersrood. En dan het in bloed gedrenkte rood van Suspiria. Macaber en overdonderend tegelijk en daarom te zien in zowel de nieuwe versie als in de oorspronkelijke uit 1977.

Zelf ben ik overigens meer van zwart-wit, het perfecte zwart-wit. Daarom zijn wij deze dagen zo uniek. Met het blijven vertonen van Otto e Mezzo, de meesterlijke fantasie van Fellini. Ja ook zo bijzonder, om als enig filmtheater nog eenmaal The Woman Who Left te vertonen. Een vier uur durende haast meditatieve reis naar gerechtigheid en verlossing van de Filippijnse meester Lav Diaz. En dan het overweldigende zwart wit van de The Elephant Man niet te vergeten.

Het was al donker, het regende en ik wilde net afsluiten. Bij de voordeur bewoog iets, iets roods. Een rood jasje? Ik schrok, toch geen scene uit de Don’t Look Now? Geen zin in thriller en horror nu. Bij de deur aangekomen zag ik een rode kerstmuts. Niet van de Kerstman, maar van een dakloze. Ik vroeg hem binnen voor wat warmte. Maar hij beende meteen weg. ‘Ben mijn hele leven al buitengesloten! Nijmegen, Fucking Green Capital!’, schreeuwde hij en weg was de Kerstman.

Inderdaad Nijmegen is nog een paar dagen groen, Green Capital 2018. Ik hoop dat het daarna snel overal weer wat meer rood zal kleuren. En dat de Kerstman nog ergens een rode roos zal vinden of een rode schuurspons in de vorm van een tomaat. En zich in 2019 niet meer buitengesloten hoeft te voelen. Of is dat ook zo'n klassieker, waar nauwelijks nog belangstelling voor is?

Ted Chiaradia

Bezig met laden