Aan het Lachgas

Schreef vorige week over het komkommernieuws. De inkt van mijn stukje was nog niet droog of we werden er zelf onderdeel van. Het nieuws kopte: ‘Voormalig filmhuis Oranjesingel wordt hostel met maar liefst 17 hotelkamers.’ Het bericht schijnt niet veel gelezen te zijn, maar toch vond bijna de helft van de lezers het droevig of frustrerend nieuws. Gelukkig maar.

Voelde als wakker worden uit een surrealistisch droom. Je fietst naar de Oranjesingel voor een mooie film, pak weg La Flor of An Elephant Sitting Still, en blijk je er vervolgens alleen nog maar te kunnen slapen. Overigens voor beide films geen gekke gedachte, film kijken en tussendoor even slapen. Voor de megafilm La Flor moeten we immers meer dan 14 uur reserveren en An Elephant duurt ook weer bijna vier uur. Heel lang maar dan heb je ook wat voor je centen. ‘No good movie is too long, just as no bad movie is short enough’ stelde de beroemde Amerikaanse filmcriticus Roger Ebert ooit. Voor La Flor, algemeen beschouwd als het beste dat het filmfestival Rotterdam te bieden had, geldt dat zeker. Een unieke kijkervaring over het maken van cinema, fantasie, zijn dwaalsporen en een onnavolgbare vertelwijze. De Argentijnse regisseur heeft maar liefst tien jaar aan dit epos gewerkt, zes losse delen met steeds dezelfde vier actrices in de hoofdrol. Verrassend en afwisselend van stijl, van goedkope horror naar musical, van spionagethriller naar documentaire, van experimentele performance naar zwijgende cinema. Door de Volkskrant gewaardeerd met 5 sterren en gezien als ‘een fantastisch woekerende reuzebloem’! Voor An Elephant Sitting Still ook alleen maar lof. Bijna alle critici waardeerden ook dit melancholisch drama met 5 sterren. ’Onbevreesd, elke minuut telt’!’ volgens alweer de Volkskrant. In dit Chinese meesterwerk volgen we in een tijdsbestek van slechts één dag vier personages in hun tamelijk uitzichtloze bestaan. Een treurig en tevens compromisloos beeld van het huidige moderne China.

En juist aan dit China moest ik denken toen ik het artikel las over het hostel dat komt in de plaats van het voormalige filmhuis. 100 Flowers Hidden Deep is een korte film uit 2002 van de beroemde cineast Chen Kaige waarin hij de waanzinnige en snelle modernisering van Beijing op de korrel neemt. Een oudere man verdwaalt in zijn eigen stad doordat de oude gebouwen en straten die er gisteren nog stonden, ineens niet meer zijn. Onder het puin van zijn huis vindt hij alleen nog een oude klok. Een klok die hem uiteindelijk ruimte geeft voor fantasie. Droom en fantasie brengen ook wij voorlopig nog bij elkaar in ons kleine filmhuis O42. Voor zolang het nog duurt, voor zolang het nog kan.

Tegelijkertijd moest ik ook denken aan onze première The Green Fog van de Canadese experimentele cineast Guy Maddin. Hitchcocks Vertigo opnieuw samengesteld uit fragmenten van diverse andere films en series. Een duizelingwekkende filmorgie, een cinefiele ode aan Hitchcocks thema’s als obsessie en lust. Is Vertigo als filmklassieker een ware zinsbegoocheling, The Green Fog als filmexperiment des te meer. Zo ervaren wij de situatie waarin we terecht zijn gekomen ook tamelijk hallucinant. Maar geen klagen, we blikken vooruit en beraden ons op onze toekomst, aan de Oranjesingel of desnoods elders in deze stad. En een realiteit die rust biedt: Nijmegen is geen Beijng. Dus zo’n vaart zal het hier niet lopen.

En zo niet, dan gaan we met zijn allen aan het lachgas. In Venray is een ondernemer – altijd weer die ondernemers – als eerste een lachgaswinkel begonnen. Op bioscoopstoelen kunnen we daar genieten van een ballonnetje. Bioscoopstoelen genoeg zou ik zo zeggen, nu alleen de vergunning nog voor de ballonnen.


Ted Chiaradia

Bezig met laden