Al mot ik krupe

Nuestro TiempoDeze week is het Internationale Filmfestival Rotterdam (IFFR), ik meen voor de 48e keer, van start gegaan. Met een programmakeuze uit wel honderden films een waar Walhalla voor filmliefhebbers. En naast al die films ook discussies, masterclasses en afterparty’s, met veel drinks, heel veel drinks. Menig journalist en filmhuismedewerker heb ik diep in de nacht kruipend van filmbar naar hotelkamer zien gaan. En niet als straf of omdat ze de targets niet gehaald hadden. Het schijnt tegenwoordig in China nog steeds voor te komen, medewerkers als straf over straat laten kruipen om uitgejoeld en beschimpt te worden. Net film.
 
Een van de meest indrukwekkende ‘kruipscenes’ in de cinema zag ik in Battle In Heaven van de Mexicaanse regisseur Carlos Reygadas. Na een mislukte kidnapping en een moord is de hoofdfiguur gedurende de hele film op zoek naar verlossing. Op het einde probeert hij op blote knieën kruipend door de stad, genade te vinden. Bij de kathedraal aangekomen, luiden voor hem de kerkklokken niet. Met deze film was Reygadas in 2005 dé sensatie van het Filmfestival in Cannes en werd hij meteen opgenomen in het gilde van de grote filmauteurs. Bekroonde cinematografische meesterwerken volgden zoals Stellet Licht in 2007 en Post Tenebras Lux in 2013. Vaak controversieel, expliciet en altijd dezelfde zoektocht naar verlossing. Een betoverend oeuvre.
 
Reygadas is deze week een van de belangrijkste gasten in Rotterdam, waar hij aanstaande vrijdag ook een masterclass zal geven. Zijn laatste film Nuestro Tiempo (Our Time) zal dan vertoond worden. Overigens ook exclusief bij ons te zien. En daar zijn we trots op! Aanstaande zaterdag en zondag vertonen wij namelijk drie unieke premières uit de selectie van IFFR. En het drie uur durende Nuestro Tiempo staat hierbij centraal. Reygadas en zijn vrouw nemen dit keer zelf de hoofdrol voor hun rekening, in een eigenzinnig en zeer persoonlijk relatiedrama. Overweldigend in beeld gebracht in een hallucinante omgeving van een ranch op het Mexicaanse platteland. Dit keer weer confronterend en compromisloos. Compromisloze cinema hoort immers thuis in ons compromisloze filmhuis.
 
Of het maken van Nuestro Tiempo in Reygadas’ relatie tot verlossing heeft geleid zal ik dit weekend wel horen. De première van zijn film geeft ons als Filmhuis O42 in ieder geval weer extra erkenning. Zo kregen we gisteren zelfs een bericht van een bezoeker helemaal uit Groningen: ‘Wat een bizar goeie programmering! Ik zal er zijn, al moet ik kruipen!’
 
Toen wist ik waarvoor het carnavalslied, de Nijmeegse evergreen, geschreven is: ‘Al mot ik krupe. Op blote voeten goan...’ Niet om de Sint Steven te heuren sloan, maar om naar Filmhuis O42 te goan! Daar brengt echte cinema immers uiteindelijk voor iedereen de verlossing. En zeker aanstaande zaterdag en zondag.

Ted Chiaradia

Bezig met laden