Berlinale

Logo Berlinale 2018Het prestigieuze filmfestival in Berlijn, de Berlinale, is weer begonnen, editie 2018. Terwijl iedereen hoge verwachtingen heeft van Amerikanen als Wes Anderson met zijn animatie Isle of Dogs en Steven Soderbergh met Unsane, is voor ons de première van de nieuwe Lav Diaz iets om naar uit te zien. Deze Filipijnse cineast is dit jaar op de Berlinale aanwezig met Season of the Devil, een rolprent van wederom bijna vier uur in zwart-wit. Nu in de setting van een musical. Zal Lav Diaz met deze film net zo provocerend zijn als zijn Franse collega-filmauteur Bruno Dumont met Jeannette? Die laatste film was in februari op het IFFR te zien en wordt in juni in ons filmhuis vertoond.
Van de Filipijnse grootmeester Lav Diaz draaien we nog steeds elke zondagmiddag zijn voortreffelijke The Woman Who Left, een meditatieve verbeelding van wraak en verzoening. Een must-see! Net als het Hongaarse On Body and Soul, een film die u volgens Arnon Grunberg absoluut niet mag missen. Dit pareltje dat, niet toevallig, vorig jaar de hoofdprijs won op het filmfestival van Berlijn, is in ons filmhuis momenteel dagelijks te zien. Maar haast u, nog slechts twee weken!
Bij de Berlinale denk ik terug aan 1997, twintig jaar geleden. Dé filmsensatie was toen de première van Jacky Brown, de inmiddels cult-klassieker van Quentin Tarantino. Niet zozeer sprak iedereen over de film als wel over de premièreparty: 'Daar moest je bij geweest zijn!' De film was geproduceerd door Miramax, jawel, de productiemaatschappij van Harvey Weinstein. De feesten waren berucht. Ik moet eerlijk toegeven, ik was er niet bij. Ook niet in 'een kleinere ruimte ernaast'. Wel ken ik tal van journalisten en andere medewerkers uit de filmbranche die er prat op gingen dat ze op de party waren. Inmiddels verkeren zij allemaal in de ontkenningsmodus. 'Welnee, ik was helemaal niet op die party!'
Een week later was er weer een première met afterparty, nu in Amsterdam. Het veelbekroonde Good Will Hunting, de doorbraak voor Matt Damon en Ben Affleck. De film ook waarmee Weinstein in Hollywood definitief zijn naam als onafhankelijk producent vestigde. Zelf was Weinstein in Amsterdam niet van de partij. Wel tal van andere, vooral mannelijke, medewerkers van Miramax. 'Zo leuk, zo charmant' hoorde je toen van 'filmmeisjes'. Ik stond op een gegeven moment naast Guus Meeuwis, we wisselden geen woord maar keken elkaar aan met een blik van 'wat doen we hier eigenlijk?' Toen ik na een tijdje de zaal weer rondkeek zag ik nog maar bar weinig van die filmmeisjes. De 'charmante' Miramaxers waren ook nergens meer te bekennen - toeval?
Een paar weken later bracht Guus Meeuwis Per Spoor uit, je weet wel van 'Kedeng, kedeng, oe, oe!'
 

Ted Chiaradia
Programmadirecteur

Bezig met laden