Bruno

Als ik een zoon zou hebben gehad, dan zou hij Bruno heten. Bruno; de mooiste en meest masculiene naam die ik ken. Echt een naam voor een bijrol in zo'n oude Italiaans /Franse policier. Jean-Paul Belmondo en Alain Delon meestal als de helden, Bruno de vage figuur in de marge die de gestolen auto's moet omkatten. Of met de thermische lans de brandkast moet kraken..

Ook niet zo alledaags, die naam. Ja ik ken Bruno Conti, een voormalige swingende rechtsbuiten in de jaren 80 voor AS Roma. Inmiddels met een oudere, ietwat louche uitstraling, alsof ie net uit die oude policier is gekomen. Ik zie hem nog wel eens op de tribune bij belangrijke wedstrijden van AS Roma zitten naast Totti. Die andere echte, oude Romeinse voetballegende.

En dan hebben we nu Bruno Dumont. Ik ben met veel van mijn filmhelden- en heldinnen gefotografeerd. Met Geraldine Chaplin, Jeanne Moreau, Isabelle Huppert, Jerzy Schatzberg, Roman Polanski, Faye Dunaway, Jim Jarmush, Fatih Akin, Catherine Deneuve, Carice van Houten (oftewel alleen haar schoenen), Gérard Depardieu, Alain Delon, Kristoff Zanussi, Spike Lee, Krystof Kieslowski, Andrej Wajda, Theo Angelopoulos, Wim Wenders, Martin Scorsese, Johnny Depp, ja zelfs met Sylvester Stallone (Wat is ie klein. Hij bestaat eigenlijk alleen maar uit een hoofd).

Al die foto's ben ik in de loop der jaren kwijtgeraakt of ik weet niet meer waar ze liggen. Maar op één foto ben ik trots en die zal ik voor altijd een prominente plaats geven. Mijn portret met Bruno Dumont... Waarom?

Dumont is één van de meest oorspronkelijke en originele filmmakers van de laatste decennia. Een held, nee een god in cinefiel Frankrijk. Zijn camerawerk, het werken met amateurs, lichtgebruik, zijn voorkeur voor desolate natuurlandschappen. Filosofische, mystieke thema's, de stilte, de onderhuidse spanning en rauw geweld, onpersoonlijke seks. Alles is direct, ongekunsteld, eigenlijk anti cinema. Als je daar ook maar een beetje oog voor hebt of krijgt, dan ben je blijvend verkocht. En dat ben ik, als één van de weinigen in cinemaminnend Nederland.

"Wij draaien dit soort films niet meer; geen publiek voor," zo luidt de botte reactie van menig filmhuis programmeur tegenwoordig. En dan nog wel gesubsidieerd voor filmcultuur ook. Jeannette in het bijzonder valt onder ‘dit soort films’. Een provocatief werkstuk over de kinderjaren van de Franse Heldin van Orleans; Jeanne d'Arc. Weer gefilmd met die amateurs, die ruwe landschappen, levensecht, niets gekunsteld aan. Maar dan de tegendraadse soundtrack van niemand minder dan Igorrr; duivelse muziek van deze deathmetalartiest. Vervreemding, humor en provocatie ten top. Zeker niet de beste film van het jaar, maar onbetwist wel één van de meest originele en vervreemdende kijkervaringen.

"Je moet wel gek zijn om zo'n film te maken!" Inderdaad. Genialiteit en gekte liggen dicht bij elkaar. En dan zeg ik, als de ultieme uitdaging, niet goed geld terug! Of vrijkaartjes voor een andere Dumont-film. Die u eigenlijk sowieso niet mag missen... U kunt mij eraan houden. Dan ben ik maar net zo gek als geniale filmauteur Bruno Dumont. En vrijwillige film apostelen worden allang beschouwd als gekken in de troosteloze en lege cinema wereld. Waar passie voor echte cinema inmiddels en jammer genoeg ver te zoeken is...

Toen ik even wegliep van mijn laptop en later terugkwam had mijn dochter onderaan getypt: 'Niet zo'n best stuk pap! Je hebt namelijk ook nog Bruno Mars. En die kwam laatst hotel New York niet in..'

Bezig met laden