Cannes

Deze week begint alweer voor de 71ste keer het Internationale Filmfestival van Cannes. Voor Frankrijk de absolute Hoogmis van de Cinema. Iedereen die belangrijk is of denkt te zijn in de filmwereld, reist deze dagen af naar de mondaine badplaats.

Maar het Filmfestival is voor Cannes ook wat de Zomerfeesten zijn voor Nijmegen: Drank, drugs, seks en rock-‘n-roll. Toen jaren geleden een cultuurwethouder eens vroeg wat doe je dan zo in Cannes, antwoordde ik als grap: ‘zuipen en naar de hoeren!’
En later kwamen de cultuurmanagers, de bestuurders, de video- en dvd-exploitanten. Toen was het allang geen grap meer.
Net als Harvey Weinstein ook geen grap was. In zijn gouden jaren stond hij tierend voor een gesloten filmdeur. ‘Let me in, I'm the fucking producer of this film!’
Later realiseerde ik me dat er toch iemand in die tijd was die Harvey W kon tegenhouden. Een ietwat naïeve Franse zaalwacht met de simpele woorden: ‘Non Monsieur, seulement la presse!’

Cannes in mei, een altijd vreemde combinatie van commercie, toerisme en cinema. En natuurlijk echte auteurscinema. Zo auteur dat veel prijswinnaars voor een film geen garantie was dat deze vertoond zou worden in bioscopen en filmhuizen. De leiding van het festival blijft consequent en vasthoudend kiezen voor de echte filmkunst en daarbij de Europese cinema bevoordelen. Dit jaar zijn de verwachtingen helemaal hooggespannen. Meer cultuur, meer Europa. Dat heeft uiteindelijk geleid tot een boycot van Netflix. Geen grote Amerikanen dit jaar aan de Côte d’Azur, moet men gedacht hebben! 
Wellicht heeft directeur Thierry Fremaux, de grote kleine man van het festival, teruggedacht aan Im Lauf der Zeit,de klassieke cultfilm uit ‘76 van Wim Wenders. Twee hoofdfiguren die een odyssee langs de Oost-Duitse grens maken en tot de conclusie komen: “Die Amis haben unser Unterbewusstsein kolonialisiert!”

Een van mijn meest memorabele herinneringen aan het festival van Cannes heeft ook met Wim Wenders van doen. De première van zijn meesterlijke Paris Texas in ‘84. Alles viel toen op zijn plaats, mijn eigen vermoeidheid – het was een van de laatste films van het festival – het verhaal van Sam Shepard, de oogverblindend fraaie weidse Texaanse landschappen van cameraman Robby Muller, de iconische soundtrack van Ry Cooder, de spelregie van Wenders zelf en de trieste blik van Harrie Dean, de tragische ’loner’ die aan geheugenverlies lijdt.

Harrie Dean Stanton was vanaf dat moment B-acteur af, cultster voor altijd, ja voor even zelfs wereldster. Daarom nu Lucky in ons filmhuis! Een melancholische film waarin Stanton zichzelf speelt, in zijn laatste rol, als een soort negentigjarige filosoof van het alledaagse, in een omgeving van dorre prairies, verre bergen en immense cactussen. ‘Een onnavolgbare ode aan de man met een gezicht als een woestijn.’ schreef Dana Linssen in de NRC.


En wil je meer weten over het filmfestival van Cannes. Lees dan het prachtige artikel van oud-journalist Peter van Bueren, Volkskrant, 2 mei 1997.

Ted Chiaradia
Programmadirecteur

Bezig met laden