Censuur

Nashville. De verklaring, dat orthodoxe document over geloof, huwelijk en seksualiteit, waar zoveel over te doen is? Nee, het eerste wat bij mij opkomt is de veelgeroemde film uit de jaren 70 van Robert Altman. Voor het eerst zagen we toen een 'mozaïekfilm'. Later vaak geïmiteerd, maar nooit meer zo geslaagd. De regisseur volgt een heel ensemble van acteurs in diverse verhaallijnen die ogenschijnlijk niets met elkaar te maken hebben. Zo creëerde hij zijn persoonlijke kijk op de countrymuziek-scene. Want Nashville is vooral country en gospel. En Johnny Cash natuurlijk, met zelfs een eigen museum. Zelf heb ik nooit zoveel gehad met Johnny -Walk The Line- Cash. Al werd ie in de gelijknamige film door Joaquin Phoenix wel overtuigend neergezet. Phoenix wordt sowieso op dit moment als een van de grootste acteurs gezien. Zeker nu Kevin Spacey door zijn 'Berufsverbot' niet meer aan de bak komt. Als je echt bevestigd wilt worden in het ongekende talent van Joaquin Phoenix, dan kun je deze week wederom genieten van You Were Never Really Here, de Taxi Driver van de eenentwintigste eeuw. Als getormenteerde oorlogsveteraan schittert hij in een bikkelharde, impressionistische thriller. De verlossing is hier niet nabij.

Anders ligt dat in ons land, waar Kees van der Staaij en zijn ouderlingen de verlossing nog zo vaak enthousiast verkondigen. Altijd wel een grappig ventje gevonden die Van der Staaij, haartjes mooi gekamd, steevast een oranje stropdas en altijd netjes in het debat. En wat ie zegt, zijn standpunten? Och, daar maak je je toch zo niet druk over? Zeker tegenwoordig niet. Had ook niet de indruk dat het Nashville-document, die verklaring, veel impact had in Nijmegen. Zag nergens een extra regenboogvlag wapperen en geen demonstratieve optocht waargenomen om collectief aangifte te doen tegen die rare opvattingen.

Zelf maakte ik me meer druk om andere zaken. Om Netflix bijvoorbeeld, dat zijn programmering onder druk van onze bevriende handelsnatie Saudi-Arabië aanpast en een aflevering van Patriot Act verwijdert. Of over de grote Amerikaanse filmmaatschappij Universal Pictures die het veelgeprezen filmdrama Boy Erased met sterren als Nicole Kidman en Russel Crowe, niet in ons land uitbrengt. Gebaseerd op het waargebeurde verhaal waarin een jonge homo door zijn ouders naar een christelijk heropvoedingskamp wordt gestuurd om 'te genezen'. Er zou bij ons te weinig belangstelling voor zijn…

En dan natuurlijk Girl, het veelgeprezen debuut van Lukas Dhont, zojuist nogmaals Europees bekroond als beste debuutfilm. Het ontroerende verhaal over de jonge transgender die carrière wil maken als ballerina. Door veel te weinig mensen gezien in Nijmegen, maar niet meer in de bioscoop! De ideale Filmhuis O42-film, zeker op dit moment, dachten wij zo. Nu bleek de film niet meer leverbaar te zijn. Of met ander woorden: Girl werd gewoon geweigerd. Of we dan niet Stan & Ollie wilden draaien? Leuke film en veel bezoekers, was de verzekering.

Welnu, er wordt blijkbaar tegenwoordig veel (weg)gelachen, maar vroeger, zeker in de jaren 70 noemden wij dit gewoon censuur! Toen ik hier gisteren met vrienden in het café over sprak, werd er eigenlijk ook alleen maar gelachen. 'Maak je niet zo druk!'. 'Censuur, dit is geen Turkije!' 'Ze hebben je zeker niet goed begrepen, niet goed verstaan!' Toen ik thuiskwam maakte ik me toch heel even zorgen. Word ik oud? Begrijp ik de mensen niet meer? Leef ik in de verleden tijd? Spreek ik de verkeerde taal? Dit weekend dan maar eens naar onze première gaan kijken en vooral luisteren, het poëtische I Dream In Another Language. Over taal, communicatie, maar vooral over verzoening. 'Wanneer de taal uitsterft, verdwijnt er een unieke blik op de wereld en gaan herinneringen voor altijd verloren'.


Ted Chiaradia

Bezig met laden