Code Oranje

Tarde para morir joven, filmfoto bij column Ted Chiaradia

Iedereen heeft het erover, code oranje, code rood! Heel even dacht ik dat het een eerste alarmbericht voor de Brexit was. Boris aan de macht, dus je kan niet vroeg genoeg zijn. Ik las overigens dat die kersverse PM tot voor kort voor een wekelijke column in de Daily Telegraph jaarlijks 2½ ton ving. Dan zijn de salarissen bij de Nederlandse publieke omroep inderdaad niet meer dan een fooi. Vandaar die slechte programmering? Maar waar heb ik het eigenlijk over, waar wil ik naartoe? Veel te heet om te schrijven…

Volgens het hitteplan moeten we het rustig aan doen, veel drinken, binnen blijven en je vooral niet druk maken. Vroeger legde je dan voor de verkoeling een groot koolblad in je nek. Nu schijn je daar een panty gevuld met ijs voor te moeten gebruiken. Panty’s zijn nergens meer te krijgen. Veel drinken dan maar! Maar geen alcohol, dat is ook slecht tegen de hitte. Dat zal volgend jaar overigens ook niet meer kunnen, als ik de directeur van de Zomerfeesten moet geloven. Die wil namelijk een algemeen verkoopverbod van biertjes in de supermarkt tijdens de zomerfeesten. Volgens hem is de verkoop van alcohol in de supermarkt tijdens zijn feestje slecht voor de omzet van de Nijmeegse horeca. Ik wist helemaal niet dat zo’n volksfeest een directeur heeft, maar ik houd meteen van die man. Zo’n Don Quichote in zijn strijd tegen het groot(grutters)kapitaal. Ik heb altijd een zwak voor mensen met vreemde ideeën die het onmogelijke willen. Hij zou zo ook subiet directeur van ons kleine Filmhuis O42 kunnen worden, maar niet voor 2½ ton!

Het is inmiddels zo heet, dat ik het niet meer weet. Het liefst zat ik met mijn hoofd in de koelkast. Zou dat helpen? Ooit had ik een vriendin die toen in de winter de verwarming stuk was, met haar hoofd in de bakoven hing. Of was dat een hallucinatie? Te veel kou, hitte, alcohol. Zijn er tegenwoordig echt meer van die hitteperiodes? Hadden we vroeger zelden een hittegolf? Hoe was het dan eind jaren 80 van de vorige eeuw? Ik heb daar alleen maar gelukzalige herinneringen aan, van vrijheid en blijheid. En zeker geen hitteplan en code oranje. Alles kleurde in die zomers immers al oranje. We waren Europees kampioen voetbal en met Rooks, Theunisse en Breukink wonnen we in de Tour de France bijna alle prijzen, onbekommerd, met of zonder doping. En belangrijker, de Berlijnse Muur was gevallen, het optimisme kende geen grenzen. Juist in die periode speelt ook onze nieuwe film Tarde para Morir Joven. (‘Te laat om jong te sterven’). Een klein Chileens pareltje over een drietal tieners die met hun ouders in een commune aan de voet van het Andesgebergte leven en letterlijk en figuurlijk de vrijheid verkennen. Het is 1990, Pinochet en zijn dictatuur zijn gevallen, vrijheid en optimisme gloort overal in de lome zomerhitte. En dat alles in beeld gebracht met zomerse, stoffige pasteltinten. Zo fraai alsof je letterlijk naar een oudere VHS-band van je eigen herinneringen kijkt.

De ideale zomerfilm van dit moment zou ik zo zeggen. Een koud biertje erbij is dan niet te versmaden. En van ons mag het ook best wel van de grootgrutter zijn. Liever niet natuurlijk, want die 2½ ton hebben we immers nog niet.

Is de belangrijkste film op dit moment deze lome zomerse herinnering uit Chili, Tarde para Morir Joven? Met What You Gonna Do When the World’s on Fire zijn we als Filmhuis O42 ook actueel. Een intieme en emotionele impressie van het dagelijkse leven vol ongelijkheid, waarin de Italiaanse documentairemaker Roberto Minervini vijf Afro-Amerikanen in het zuiden van de VS volgt. Hoogtepunt zijn de scenes met de twee halfbroertjes Ronaldo en Titus, twee jonge jongens, die deels nog in de fantasiewereld van een kind leven, maar al weten dat de wereld om hen heen in de fik staat. En dat in dat mooie grote land dat geleid wordt door een president die onlangs door zijn eigen Huis van Afgevaardigden veroordeeld werd voor zijn racistische uitlatingen. Dat is pas echt code oranje! Tijd voor een ijskoud bad, zou ik zo zeggen…


Ted Chiaradia

Bezig met laden