De Hofbar

Jaren geleden, het moet zo rond de première van Paul Verhoeven’s Zwart Licht zijn geweest, was ik op zoek naar een editie van het blootblad Penthouse. Voor het interview met San Fu Maltha, een bevriende filmproducent. Bij mijn vraag in de bladenwinkel naar een oudere editie van het blad dat je las ‘voor de interviews’, keek men al vreemd op. Toen ik daar ook nog ietwat gegeneerd aan toevoegde: ‘ja, voor het interview met mijn vriend!’ draaide iedereen in de winkel zich al helemáál nieuwsgierig om.
Zo voelde ik me dit weekend ook toen iemand mij op het voetbalveld luidkeels toewierp ‘hallo columnist!’. ‘Nou columnist, ik schrijf af en toe een stukje, een probeersel...’ was mijn bescheiden en wat schaapachtige antwoord.

Ik, een columnist? Aardige opstellen op de middelbare school, dat wel, maar columnist? In elk geval geen Marcel Rözer, die meerdere keren in de week de Gelderlander lezer weet te verrassen en al helemaal geen Bert Wagendorp van de Volkskrant.

Deze laatste had dit weekend weer een van zijn scherpe analyses, nu over het geklungel bij NPO. Hij stelde dat we het dieptepunt in de debilisering van de publieke omroep nog niet hebben bereikt. Door de hoge tv-bobo, netcoördinator Frans Klein, die de omroepjournalistiek wil kortwieken door minder ruimte te geven aan programma’s als Zembla, Tegenlicht en Andere Tijden. Jarenlang heeft Hilversum blijkbaar te veel de hoogopgeleide kosmopolitische Nederlander in het vizier gehad. Hoogste tijd dus voor een ander geluid: meer drama en minder journalistieke duiding. En een nieuw politiek programma voor de gewone man, de boze burger: ‘Hofbar’ van Rutger Castricum, beroemd om zijn ‘diepte-interviews’ bij PowNews.

Als we ons programma nu eens langs diezelfde meetlat leggen, waar staan wij dan als Filmhuis O42? Ook elitair, voor de hoogopgeleide kosmopoliet? Ik hoop in ieder geval dat we die deze week bereiken met onze premièrefilm Dawson City Frozen Time. Een fascinerende documentaire van mediakunstenaar Bill Morrison. Aan de hand van teruggevonden films uit de begintijd van de cinema reconstrueert en verbeeldt hij de geschiedenis van Dawson City – ooit het episch centrum van de Goldrush. De zwijgende films en oude bioscoopjournaals vertellen het verhaal. Nu exclusief bij ons te zien. Komt allen, want aan het Publieke Net is dit niet meer besteed. Die vinden immers Andere Tijden al teveel!

Onze andere belangrijke film, het Duitse 3 Days in Quiberon over Romy Schneiderkreeg lovende kritieken. 'In sober, loom en jazzy zwart wit activeert het gespeelde de herinnering. De verstoorde relatie met haar moeder, de roem en het verlangen om zichzelf te zijn.' Aldus Dana Linssen in de NRC, die in de film ook een vorm van mediakritiek ziet: ‘een reflectie op de onverzadigbare sterrenhonger van de filmindustrie’.

En laat dat laatste na meer dan vijfendertig jaar nog steeds actueel zijn. Jawel, de Commerciëlen hadden in Shownieuws ineens aandacht voor de film 3 Days of Quiberon. Nou ja, aandacht voor de film, het ging eigenlijk vooral over het gerucht dat de moeder van Romy Schneider ooit het bed zou hebben gedeeld met … Hitler.

Welnu, toen wist ik het: hier is geen kruid meer tegen gewassen, zelfs geen programmadirecteur, geen filmcommissaris, zelfs geen columnist. Dan maar met zijn allen naar NPO’s Hofbar. Of, preciezer, met zijn allen min één. Want mij vind je voortaan in onze filmbar. Mijmerend over echte, waardevolle cinema, en misschien ontmoet ik daar dan nog een verdwaalde laatste hoogopgeleide kosmopoliet …

 


Ted Chiaradia
Filmcommissaris

Bezig met laden