De M van Mariken

Wij Nederlanders houden van verkleden en vooral van optochten. Als Oranje moet sporten, op Koningsdag, bij de Toppers, Gay Parade, alles is een groot carnavalesk moment geworden. Uitgedost in oranje en het liefst nog met een kaas of klomp op de kop. Zelfs de Heiligdomsvaart in Maastricht – toch bij uitstek een katholieke aangelegenheid – is verworden tot een grote toeristische attractie met meer dan 150.000 bezoekers. 

Ook aan Nijmegen gaat dit fenomeen niet voorbij. In augustus lopen weer allerlei middeleeuwse uitdossingen in optocht over straat tijdens het Gebroeders van Limburg Festival. Het surrealistische fenomeen doet zich dan voor dat je zomaar een middeleeuwer in auto onze stad ziet binnenrijden: Catweazle revivsited. En ook deze maand is het weer zover, Meimaand 2018 Marikenmaand. In het kader van vijf eeuwen Mariken van Nieumeghen kleurt de binnenstad van Nijmegen blauw, Marikenblauw. Met een flinke dosis city marketing wordt alles uit de kast gehaald. Diverse activiteiten zijn er georganiseerd, speciaal in deze laatste week: theater, (paal)dans, lezingen, veel lezingen, exposities, kinderfilm, wandelingen en natuurlijk de onmisbare optocht, de Mariken Ommegang met processie van afgelopen zondag. En Nijmegen zal Nijmegen niet zijn, Mariken kleurt ook een dag roze en kleedt zich zelfs even sustainable. Green Captital niet waar. 

Aan ons gaat de M van Mariken voorbij: Wij zijn immers van de J van Jeannette. Of toch niet helemaal? Iedereen is het erover eens, Jeannette, l’enfance de Jeanne d’Arc, is een rare film, tegendraads in alle opzichten. Maar regisseur Bruno Dumont zet de vertelling over de kinderjaren van Jeanne d’Arc wel neer als een Middeleeuws mirakelspel.

Wat Mariken is voor Nijmegen en de Nederlandstalige literatuur in bijzonder, is de maagd van Orleans natuurlijk voor de Franse cultuur. En daarom zonder dat we er bewust van zijn, past juist onze Jeannette perfect binnen de Marikenprogrammering. Meer dan dat zelfs. Het is de beste film!

Niet voor niets schreef Dana Linssen, de gerenommeerde filmcritica in NRC: ‘De film staat dicht bij de traditie van het Europese lekenspel: door amateurs gespeelde stichtelijke of op sociale hervorming gerichte toneelstukken waarin het uitdrukken en het beleven van een bepaald idee belangrijker is dan esthetische of vakmatige perfectie. Je zou kunnen zeggen dat al Dumonts films daar schatplichtig aan zijn; met zijn vaak omstreden casting van amateurs of mensen met een beperking. Maar ook door zijn doorlopende onderzoek naar de vraag wat alledaagse heiligheid is in een onttoverde wereld’.

Daar komt nog eens bij dat Bruno Dumont in deze film zijn eigen Moenen opvoert, door middel van een duivelse soundtrack van de Franse metalartist Igorrr. En laat nu net, aanstaande zaterdag Igorrr met zijn unieke barokcore sound te bewonderen zijn op FortaRock in het Goffertpark. Een betere timing kan niet. Of Igorrr zaterdagavond zijn soundtrack in Jeannette nog eens komt bewonderen in ons filmhuis, weten we niet. Wat we wel weten is, dat wij zaterdagmiddag naar de Goffertwei gaan. In optocht en verkleed, niet in blauw, niet in roze, maar zwart, gitzwart.


Ted Chiaradia
Programmadirecteur

Bezig met laden