De neus

December is niet alleen de maand van de lichtjes en de kerstdrukte, maar toch ook de tijd van de geuren. Veel geuren tegenwoordig, en dan bedoel ik niet zozeer de geur van de dennennaalden, oliebollen en afgestoken vuurwerk. Nee, ik bedoel de eaux de toilette en parfums, die in deze tijd van het jaar in groten getale gekocht en uitgeprobeerd worden.

Op elke hoek van de straat in de binnenstad raak ik bijkans bedwelmd door allerlei obscure, penetrante geuren, de ene vast nog duurder dan de andere.

En wat ruiken we dan, kunnen we nog wel ruiken, echt ruiken...?

Een paar dagen geleden zag ik op het journaal, onverwacht, een van de meest komische reportages van de afgelopen maanden. Joris van Poppel in een stoere landrover door de Oostvaardersplassen op zoek naar edelherten; safari op zijn Hollands. Ik weet niet wat het is, kunnen Nederlandse jagers niet schieten of durven ze niet? Resultaat: slechts drie geraakt, terwijl er meer dan 1800 geruimd moeten worden. Good old prins Bernhard en zijn kameraden wisten daar vroeger wel raad mee. Net als mijn jagende ooms, van Poolse afkomst, die hadden het wild zo gespot. Zij hadden er als het ware een neus voor. Zoals mijn tantes vroeger vanaf verre afstand in de bossen en weides de wilde champignons en cantharellen konden ruiken en speuren. Of is dit een kinderherinnering van mij, gekleurd door fantasie?

Ik sprak laatst iemand van het journaal en hij vertelde dat het bewust beleid is, al die onnozele, vaak vrolijke items tussen het zware wereldnieuws. Meer human interest, publieksverbreding en vooral de jongere doelgroep daarmee aanspreken. Philip Freriks, de anchorman van de vorige eeuw, kan erover meepraten. Bij als columnist van een radioprogramma van de VPRO rechtstreeks in de uitzending ontslagen, per ongeluk was de uitleg…

En ook onze eigen bibliotheek doet bewust aan verjonging, hoorde ik vorige week nog in een debat op de universiteit. Meer jongeren is de doelstelling en, ja daar komt ie, ik citeer: ‘minder hoogopgeleide oudere, grijze vrouwen uit Nijmegen oost...’

Op zo’n moment begin ook ik vaker te denken; heb ik mijn langste tijd niet gehad?

Ben daarom ook weleens bevreesd voor degene die het schot komt lossen, het finale schot, het einde. Maar als het dezelfde schutters zijn als van de Oostvaardersplassen, die bij Joris in de landrover zaten, dan kunnen we gelukkig nog een hele tijd vooruit. En kan Nijmegen voorlopig in Filmhuis O42 van echte, tegendraadse cinema blijven genieten. En daarbij, iedereen is welkom, we blijven gepassioneerd en gastvrij. Dus ook voor de hoogopgeleiden, de ouderen, de vrouwen, de bewoners van Nijmegen oost en alle andere minderheden...

En speciaal voor hen vraag ik nu aandacht voor een van die tegendraadse, net iets andere films, Gräns. Een Scandinavisch sprookje waar fantasy, mystery, horror en drama perfect samensmelten. En waarbij neus, geur, angst en fantasie een centrale rol spelen. Zelfs de kroniek van het gewone volk, De Telegraaf, niet of nauwelijks in Nijmegen oost gelezen, kopte: ‘een fantastisch juweeltje’!

Dus als u in deze kerstweken in de stad bedwelmd dreigt te raken door de geuren van eau de toilette en parfum, vlucht dan naar Filmhuis O42, daar blijft het ruiken naar echte cinema. En ruik vooral mee met de fantastische hoofdrolspeelster Eva Melander in Gräns.


Ted Chiaradia

Bezig met laden