Europese erkenning

Ik had het eigenlijk over het kersverse kamerlid van de VVD, Thierry Aartsen, willen hebben. Die olijke Brabander die vurig pleitte voor meer geld naar volkscultuur en minder voor opera en ballet. Wat moeten ze toch gelachen hebben in de Tweede Kamer.

Maar deze week ook vrolijkheid alom in ons Filmhuis. We werden aangenaam verrast door een wel zeer positief bericht uit Parijs. We zijn geaccepteerd als lid van Europa Cinemas. Een netwerk van prominente Europese filmtheaters en bioscopen. We zouden de champagnekurken hebben laten knallen, als we er het geld voor hadden. Vergelijk onze blijdschap een beetje met die van een chef-kok die zijn eerste onderscheiding krijgt in de rode Michelingids.

De selectiecommissie had bijzondere waardering voor onze unieke, artistieke programmering. Ook het feit dat het Filmhuis gerund wordt door vrijwilligers, volledig zonder overheidssteun, heeft ongetwijfeld bijgedragen.

Deze erkenning is voor ons een belangrijk signaal dat we als volwaardig en serieus filmtheater op de goede weg zijn. Voor Nijmegen ook iets om trots op te zijn. Met Lux en Filmhuis O42 beschikt deze relatief kleine provinciestad nu over twee leden van dit prestigieuze Netwerk. Uniek in Europa. Is Nijmegen dan toch een filmstad in wording?

Bij Europa Cinemas denk ik terug aan Roemenië. Pakweg tien jaar geleden was ik in Boekerest op een door hen georganiseerd congres. Ik was een van de sprekers en mijn bijdrage ging over Film & Beverage. Mijn provocerende stelling toen was dat de kwaliteit van de koffie en wijn er meer toedoet dan de kwaliteit van de film. Grote hilariteit! Mijn bijdrage zorgde voor zoveel ophef dat het toonaangevende entertainmentblad 'Screen International' er aandacht aan schonk. Later heb ik nog weleens gedacht dat mijn provocatie van toen door sommige theaters wel erg letterlijk is genomen. Voor mij was het een simpele allegorie om duidelijk te maken dat sfeer, omgeving en de kwaliteit van het gebouw essentieel zijn voor succes. Nijmegen had toen Lux als lichtend voorbeeld. Later zijn diverse steden gevolgd, waaronder Maastricht met Lumière en recent Arnhem met het splinternieuwe, en nu al zeer succesvolle Focus.

Kennen wij voetbalhumor, in Roemenië bleek ook filmhuishumor te bestaan. Een beginnend filmtheaterdirecteur op zoek naar de entree van het Parlementspaleis, werd de verkeerde kant opgestuurd. Dit voormalige Huis van het Volk van dictator Nicolae Ceaușescu heeft zo’n megalomane afmetingen dat de arme man wel drie, vier kilometer moest omlopen. Dan valt het zoeken van de ingang van ons filmhuis aan de Oranjesingel gelukkig nog mee. Toch horen we steeds van bezoekers dat ze ons verscholen vinden liggen en daardoor soms in Lux terecht komen.

De selectiecommissie van Europa Cinemas daarentegen wist ons gelukkig wel verdraaid snel te vinden.

Roemenië, bij ons niet altijd even positief in het nieuws – nu weer door de aandacht voor de Picasso-diefstal in de Kunsthal – is inmiddels ook een land met een rijke traditie van grote filmauteurs. Er wordt zelfs gesproken over een Roemeense New Wave. Christian Mungiu met prijswinnende films als 4 Maanden, 3 Weken & 2 Dagen en Bacalaureat; Cristi Puiu met Aurora; Cãlin Peter Netzer met Child’s Pose en het vorig jaar bij ons vertoonde Câini van Bogdan Mirica.

En nu dan het prijswinnende Touch Me Not, zonder meer een van de belangrijkste en meest spraakmakende films van dit moment. Zeer verheugd zijn we met de komst van de filmmaakster Adina Pintilie op de première aanstaande donderdag.

En omdat we iets te vieren hebben en we de champagne niet kunnen betalen, nodig ik je wel uit bij de première morgen van deze belangrijke film. De prijs van het kaartje betaal ik dan wel uit eigen zak. Ook dat is filmhuishumor!


Ted Chiaradia

Bezig met laden