Film is religie

Katie Says Goodbye, filmfoto Het was me de week wel: Oostvaardersplassen, van Tan naar Twan, Yernaz Ramautarsing en het 'open' boekje van Gordon. Blij dat ik voor rust even naar het zuiden kon. De jaardienst voor mijn overleden moeder in het kleine Limburgse dorpje Bemelen.

Een prachtig kerkje. Door volksviolist Rieu nog gebruikt als decor voor een muzikale clip. Toen ik het kerkpad op liep vreesde ik dat ik me in de datum vergist had. Ik zag helemaal niemand. Bij binnenkomst speelde het orgel, brandden alle kaarsen en zong een 18-koppig koor mij toe. De pastoor hield een voor zijn doen tamelijk geïnspireerd verhaal over liefde en betrokkenheid. De bijbellezing ging over Jezus in zijn strijd tegen de Farizeeërs. Ik moest meteen denken aan de Oscarshow die nog moest komen. Allang geen platform voor echte cinema meer, maar een vertoning van de geparfumeerde Hollywood-elite. Overgoten met een lichte saus van maatschappijkritiek: #MeToo; #YouToo.

Mijn oude vriend Peter van Bueren, een van de beste filmcritici, schreef ooit over film en religie:
"Film is als het ware. Film legt, met de schijnwerkelijkheid, verbanden aan. Oproepen, associëren, daar gaat het om. De kijker gelooft in de illusie, de schijn van werkelijkheid. Daarom is het niet ongebruikelijk film te vergelijken met religie. De werkelijkheid van de gelovige, die weet dat hij niet het bloed drinkt bij de communie. Het sprookje van Jezus, het eerste filmscenario."

Ook met onze films van dit moment zijn weer verbanden te leggen, is vrij te associëren. The Woman Who Left, het vier uur durende, meditatieve portret van de Filippijn Lav Diaz, over een vrouw na dertig jaar onschuldige gevangenschap. Is zij in haar tocht op zoek naar vergelding of verzoening!? We blijven de film tegen de stroom in nog steeds elke zondag vertonen. Als een ware cinematografische kerkdienst.

En dan onze première deze week! Katie Says Goodbye, de debuutfilm van de jonge cineast Wayne Roberts. De film volgt het ongemakkelijke leven van jonge serveerster Katie, aan de zelfkant van Arizona. Een film die schuurt. Katie’s geloof in het goede van de mens wordt tot het uiterste op de proef gesteld. Een waarachtig passieverhaal, gespeeld door de jonge Engelse Olivia Cooke.
Bij de premièrevoorstelling van donderdagavond leidt onze opperpriester Gerard Huisman de film in.

Terug naar de mis in Bemelen. Achter mij zaten nog vier mensen. Ik bleek toch niet helemaal alleen in de kerk gezeten te hebben. Maar de kerkdienst was er niet minder om. Net zoals in ons kleine filmhuis: ook al zit je alleen of met zijn tweeën, geen probleem. Desnoods een dekentje toe. We doen het ervoor. De Film als het Ware.

Ted Chiaradia
Programmadirecteur

Bezig met laden