‘Harry, hol schon mal den Wagen!’

Het is alweer jaren geleden, we keken massaal naar Hauptkommissar Derrick en op de voorpagina van de Volkskrant schreef Jan Mulder een van zijn leukste CaMu’s. Een bakker ergens in Duitsland waar hij in een lange rij op zijn beurt stond te wachten. Ineens hoorde hij Robert de Niro in perfect Duits tien verse broodjes bestellen! Dat moet Christian Brückner zijn geweest, de beroemde Sprecher die al tientallen jaren de stem van De Niro nasynchroniseert. In Duitsland zijn die Sprecher vaak net zo beroemd als de echte acteurs. In Nederland zal dat na gisteravond gelukkig niet zo’n vaart lopen. Al tijdens de eerste uitzending van de Duitse serie Bad Banks barstte een storm van kritiek los. ‘Nu bij ons in het Nederlands nagesynchroniseerd’, pochte de NOS vooraf nog vol trots.

Nu nemen ze in het Hilversumse de laatste jaren wel vaker domme beslissingen, maar om Barry Atsma zichzelf te laten nasynchroniseren in een Duitse serie, slaat alles. Zal toch niet zijn, omdat een vrouw, de machtige Shula Rijxman, het daar nu voor het zeggen heeft...

Als er iets is waar we trots op mogen zijn, en dat besef ik elke keer weer als ik buitenlandse collega’s ontmoet, is dat wij onze films en tv series consequent in originele versie vertonen. Juist niet bewerken in een of andere geluidsstudio. Voor ons doodnormaal, maar in vergelijking met de meeste andere Europese landen, uniek. Dat verklaart ongetwijfeld ook meteen de relatief hoge interesse in ons land voor andere culturen en artfilms in het bijzonder. Tot voor kort konden we natuurlijk ook nog trots zijn op ons traditionele ‘blokje kaas’. Maar na de uitglijder van onze minister van Buitenlandse Zaken durf ik het woord blok in het buitenland voorlopig niet meer uit te spreken.

 Maar het kan nog gekker; in Limburg zijn ze van plan om in de peuterspeelzalen het spreken van dialect verplicht te stellen. Met als argument het behouden van de eigen cultuur. Ik kom niet veel meer in mijn geboortestreek, maar binnenkort zullen ze die peuters dus voor mij moeten nasynchroniseren, wil ik ze nog kunnen verstaan. Vroeger heette dat zomers komkommernieuws, maar nu met deze hittegolf lijkt het er veel op dat er een simpele zonnesteek aan de redenering ten grondslag ligt. En nu ik het dan toch over de aanhoudende hitte heb. Ons hitteplan is niet alleen zon mijden, veel drinken en luchtig kleden, maar vooral de rust en verkoeling opzoeken. En waar kan dat beter dan in een van onze filmzalen. En bovenal, maar dat weet je natuurlijk allang, niets is bij ons nagesynchroniseerd. 

Mijn tips voor deze week: Het betoverende Takara- La Nuit Où J’ai Nagé, een Frans Japanse coproductie, over de avonturen van een klein jongetje in de sneeuw. Hoe een simpel verhaal poëtisch kan zijn. Heerlijke cinematografische verkoeling! En geniet van de meesterlijke humor van Jacques Tati in Jour de Fête, weliswaar uit 1949, maar nog steeds springlevend en een feest om naar te kijken. Over een fietsende postbode en zijn avonturen, een postbode die letterlijk een wielerpeloton kan inhalen… En hoe toevallig, beide films zijn zonder dialoog. Niet alleen een genot om naar te kijken, maar ook om naar te luisteren.

En als de NOS dan toch zo graag wil nasynchroniseren. Laten ze dan beginnen met wielercommentatoren Dijkstra en Ducrot, tijdens die lange Tour de France uitzendingen. Al zijn die vast ook op zijn mooist in een zwijgende, originele versie.

 

Ted Chiaradia
Programmadirecteur

Bezig met laden