Het was een mismatch

Toen ik nog regelmatig in de grote stad verkeerde zag ik hem weleens. Joggend over straat, puffend en hijgend. Waarom niet in het Vondelpark, vroeg ik me dan af. Hij woont er toch maar op een steenworp afstand vandaan. Iets te ijdel soms, daarom in korte broek over het drukke trottoir? De laatste tijd verscheen hij ook net iets te vaak in de Limburgse media. Zijn accent werd ook zuidelijker. Daarvoor wist ik helemaal niet eens dat hij Limburgse roots had. Een slecht teken? In zo’n interview beriep hij zich dan ook op zijn achtergesteld zijn als Limburger. Daarom moest hij altijd harder werken om de top te bereiken. Alsof Tom Dumoulin harder zou moeten fietsen om de Giro te winnen…

Onbetwist een grote vakman, deze gevallen anchorman. De meeste mensen weten het niet eens meer, maar jaren geleden presenteerde hij een aantal televisieprogramma’s over het filmfestival Rotterdam. Hij deed dat niet alleen beter, maar ook stukken gepassioneerder dan alle film- en cultuurjournalisten bij elkaar.

Op de tweede dag van Carnaval afgeserveerd worden door je werkgever is wel het ergste wat een geboren Limburger in zijn carrière kan meemaken. En dat dan ook nog eens samen met die carnavalsprins uit Venlo –Noa het Zuuje– zijn vaste side kick, Lex Uiting. Het onwaarschijnlijke grote avontuur bij RTL eindigde in een drama. Heel hard gewerkt maar de top werd nooit bereikt. Einde oefening. Een mismatch heet het!

Geen woord is de laatste dagen zo vaak gebruikt. De mismatch. Ze pasten niet bij elkaar. De ambitieuze anchor en de commerciële tv-zender.

Overdreven veel beschouwingen en analyses werden erop losgelaten door zo’n beetje alle serieuze media. En dat eigenlijk over toch niet meer dan een simpel televisieformat met zijn bekende presentator. In de Volkskrant werd de worsteling van het mislukte programma uitvoerig ontleed. Vier verklaringen: verkeerde plek; geen vernieuwing; negatief sentiment en geen urgentie.

Onwillekeurig denk ik, zeker op een stil moment in ons kleine filmhuis O42, ook weleens: ‘Hoe zit dat dan bij ons?’ Zou hier ook sprake kunnen zijn van een mismatch? Tussen ons en Nijmegen? Tussen Filmhuis O42 en de gemiddelde filmbezoeker? Laat ik vandaag eens gek doen. En eerlijk en kwetsbaar zijn door dezelfde meetlat van de Volkskrant op ons Filmhuis O42 van toepassing te laten zijn.

Verkeerde plek? Eerlijk is eerlijk, de plek was decennia geleden stukken beter. O42 was toen nog een place-to-be. Maar we doen er alles aan om opnieuw zo’n plek te creëren. De sfeer, de service, zeker nu we de filmbar onder de filmzalen in gebruik hebben. Met een allerbeste biologische koffie.

Geen vernieuwing? Op het eerste gezicht misschien niet meteen zichtbaar, maar de vernieuwing zit toch echt in de kleinschaligheid, in de onafhankelijkheid, in het persoonlijke. Een alternatief willen zijn voor het grootschalige, dat is onze vernieuwing.

Negatief sentiment? Ik zou eerder zeggen geen sentiment dan negatief sentiment. En als er

respons (zeker van de bezoeker) en publiciteit is, dan is die overwegend zeer positief. Hoe klein en bescheiden ook.

En tenslotte: Geen urgentie, geen grote films? Dat laatste klopt, dat is een bewuste keuze. Maar urgentie tref je in onze programmering des te meer! Als er momenteel een urgente film is die ertoe doet, dan is het wel de Bulgaarse première Posoki (Directions). Een aangrijpende mozaïekfilm over zes taxichauffeurs die door de nacht van Sofia trekken, allen hopend op een betere toekomst. Scherpe observaties vol van pijn, chaos en hoop, en die vooral duidelijk maken dat een echt Verenigd Europa nog ver weg is.

Nog geen urgentie genoeg? Kom dan vrijdag 8 maart naar ons speciale programma in het kader van Internationale Vrouwendag. #Heldinnen, dit keer niet alleen op het witte doek, maar ook in een gevarieerd aanbod van kunstbeschouwingen, vintage catwalk, workshops en expositie. Een urgent maar ook heel mooi programma!


Ted Chiaradia

Bezig met laden