Hoe langer hoe beter?

Eerlijk gezegd had ik het nooit zo op kort. Voor mij kan het niet lang genoeg duren, zeker niet als het de kunsten betreft. De lange opera’s van Wagner, Der Ring des Nibelungen in het bijzonder, de theaterstukken van Peter Brook, Ariane Mnouchkine en Jan Fabre. De films van de Hongaarse cineast Béla Tarr met Satantango, meer dan zevenenhalf uur in zwart-wit. En tegenwoordig het werk van de Filippijnse kunstenaar Lav Diaz. Het verstilde, maar meesterlijke The Woman Who Left. We blijven het op de zondagmiddag welbewust vertonen, tot er daadwerkelijk niemand meer komt. En Season of the Devil, een tegendraadse politieke musical van Diaz, ook weer vier uur, was het mooiste wat ik op het laatste filmfestival in Berlijn gezien heb.

Toch ben ik afgelopen weekend heel even van mening veranderd en werd ik aangenaam verrast door een kortfilm van zestien minuten op de Vlaamse tv, The Fall. Een jong stel rijdt door een onbestemd bos, ogenschijnlijk gebeurt er niets. Totdat ze plotseling een kind dodelijk aanrijden en het morele dilemma ontstaat: ‘Als je een kind aanrijdt en niemand heeft het gezien, heb je het dan daadwerkelijk aangereden?’

En laat nu net de maker van The Fall Kristof Hoornaert zijn. Van hem vertonen we op dit moment zijn veelgeprezen lange speelfilmdebuut Resurrection. Met een gelijksoortig filosofisch thema en twee hoofdfiguren en het bos als een abstracte derde persoon. Niet door iedereen evenzeer gewaardeerd en begrepen, maar een moedige film die een grote plaats verdient in de programmering van ons kleine filmhuis.

The Fall uit 2013 is nooit vertoond op Go Short, het festival voor korte films in Nijmegen. Maar dat doet niets af aan het belang en succes van het inmiddels tienjarige festival. Zelf geloofde ik aanvankelijk niet in het succes van Go Short, ook omdat ik geen echte verbinding zag met een regionaal achterland van creatieve filmmakers. Ik had het mis!

Go Short heeft bewezen dat je met doorzettingsvermogen, creativiteit, eigenzinnigheid en een gevoel van urgentie in Nijmegen grote successen kan hebben. Hulde! Daarmee is Go Short een voorbeeld geworden voor menig grote culturele instelling, die de laatste tien jaar door gebrek aan visie van de ene crisis naar de andere zijn gehobbeld.

Overigens, tussen al die honderden korte films van Go Short, vertonen wij op zaterdagavond een niet onbelangrijk filmisch essay van ook maar vijfenvijftig minuten.: Het is Gezien van Erik Lieshout, over de vrijheid van de kunst in Nederland. Dit naar aanleiding van het vijftig jaar geleden gevoerde ‘Ezelsproces’ waarin Gerard Reve door de Hoge Raad vrijgesproken werd van de aanklacht smadelijke godlastering. Schrijver A.H.J. Dautzenberg en regisseur Erik Lieshout zullen aanwezig zijn voor een debat na afloop.
U bent uiteraard van harte welkom! En met een exemplaar van Nader Tot U van volksschrijver Reve in uw hand hebt u uiteraard gratis entree. En wellicht gaan wij dan allen tezamen pagina 118 even voorlezen: “En God Zelf zou bij mij langskomen in de gedaante van een eenjarige, muisgrijze Ezel…”

Ted Chiaradia
Programmadirecteur

Bezig met laden