In de war

Julianne Moore

U heeft zich natuurlijk vorige week afgevraagd waar dat stukje tekst, de column was gebleven. Geen inspiratie, ziek van het verlies van Barcelona en Ajax, een writer's block wellicht?

Nee, ondergetekende was gewoon even in de war. Waarom? In de eerste plaats door het zien van Anna’s War en dan in bijzonder door de inleiding en de discussie na afloop van hoogleraar Jan Brandsen. Het indringende Anna’s War bleek helemaal geen oorlogsfilm te zijn, maar een portret over de overlevingsdrang en inventiviteit van een klein kind. Het had ook in de tegenwoordige tijd kunnen spelen, over het verwaarloosde kind, of over een vluchtelingenkind. Toevallig was ik een paar dagen daarvoor bij station Brussel Noord en stond daar letterlijk oog in oog met een tragedie. Vooral jonge moeders en hulpeloze kinderen, wachtend op de overtocht naar Engeland die niet zal komen. Je zult toch in de struiken moeten overnachten, omdat een georganiseerde vluchtelingenopvang een aanzuigende werking zal hebben! In de ogen van Syrische en Afghaanse peuters zag ik daar heel even letterlijk Anna’s War.

Ik was in Brussel voor een reünie met oud-collega’s. Dat was bepaald ook geen pretje. Altijd dat terugblikken op vroeger, toen alles beter was. Persoonlijke verhalen over mislukkingen, scheidingen of ander verlies. Kinderen die pas na jaren weer opduiken of huwelijken die voor de tweede keer met dezelfde partner worden gesloten. Dat laatste was dacht ik eigenlijk alleen iets voor Liz Taylor en Richard Burton. Voor wie nog weet wie dat waren…

Twee keer huwen met dezelfde partner, dat lijkt me net zoiets als twee keer dezelfde film maken. Dat komt niet zo vaak voor. Maar de Chileen Sebastián Lelio deed het. Met zijn Gloria, gesitueerd in Santiago, oogstte hij veel lof in 2013. Nu verplaatste hij de remake naar Los Angeles. In deze Amerikaanse versie, Gloria Bell, schittert Julianne Moore als vrijgezelle vijftiger in haar zoektocht naar liefde. Door alle critici wordt deze laatste versie over het seniorennachtleven beschouwd als een nog betere dan de eerste, expressiever vooral. Niet in de laatste plaats door de bijdrage van Julianne Moore, die op de top van haar kunnen speelt.

Of het tweede huwelijk van mijn vriend ook beter is, heb ik maar niet gevraagd. Al heb ik wel de indruk dat ie erg gelukkig is. Het echte geluk van Julianne Moore heb ik meer dan twintig jaar geleden ook van dichtbij mogen aanschouwen. Met een journaliste van een societyblad reisde ik helemaal naar Deauville, aan de Franse westkust. In die tijd was daar een klein filmfestival van Amerikaanse cinema, speciaal voor de Franse pers. Hoogzwanger van haar eerste kind, helemaal in het wit gekleed, rossig haar en een lelieblanke, haast doorzichtige teint, zo verscheen zij, de toen nog niet gearriveerde actrice. Vooral haar enthousiasme en spontaniteit zijn me bijgebleven, nota bene voor een onbekende film van haar vriend Bart Freundlich. Was de journaliste vanaf dat moment voor altijd verzot op Ruppert Everett, ik heb toen de grote actrice Julianne Moore voor altijd in mijn hart gesloten. Haar echte doorbraak moest nog komen in films van zo’n beetje alle grote arthouse auteurs als Robert Altman, Coen Brothers, David Cronenberg, Paul Thomas Anderson, Alfonso Cuarón, Tom Ford en vooral Todd Haynes. Haar allergrootste succes en een Oscar kreeg ze pas op 45-jarige leeftijd, voor het indrukwekkende Still Alice. Geen ster maar een echte actrice zoals er tegenwoordig maar weinig zijn. Ze zeurde niet over te weinig rollen voor (oudere) vrouwen. Ze nam zelf het initiatief en benaderde Sebastián Lelio voor een remake na het zien van de originele versie van Gloria. Ze schijnt nog steeds gelukkig getrouwd te zijn met haar tien jaar jongere Bart Freundlich. Haar zoon is inmiddels 21 jaar en heet Caleb.

Van Jan Brandsen hebben we geleerd dat Anna’s War gaat over het overleven van een kind. Van Julianne Moore kun je leren hoe je je in de Amerikaanse filmwereld staande houdt en tegelijkertijd jezelf blijft. Daar mag je als oudere man wel van in de war raken, net als alle mannelijke tegenspelers in haar laatste film.


Ted Chiaradia

Bezig met laden