In het land van Mutti!

Elk jaar als ik de Berlinale bezoek, maak ik traditiegetrouw ook een wandeling naar het Museuminsel in Berlijn. Naar het prachtige Neues Museum, om de buste van Nefertiti, het ultieme symbool van de vrouwelijke schoonheid, te aanschouwen.
Ik kom dan ook langs Am Kupfergraben. Hier woont ze ergens, inmiddels zonder haar Joachim, Angela Merkel. De machtigste vrouw van Europa, de moeder en hoeder van Europa. Voor de meeste Duitsers lange tijd onbetwist die Mutti. Alhoewel de politieke glans er nu een beetje vanaf is.

De moeder van de cinema, ja de oermoeder zelfs, zal voor mij altijd Anna Magnani blijven. Vooral In het neorealistische meesterwerk Roma Città Aperta en in het latere Mamma Roma van Pasolini. Altijd als sterke strijdvaardige vrouw, vol levenslust en drang om te overleven. Feminisme avant la lettre.

Ook in ons kleine filmhuis op dit moment twee films met sterke vrouwenrollen.
In het Filipijnse Ma' Rosa schittert actrice Jaclyn Jose als een krachtige moederkloek die zich in wereld van corruptie en onderdrukking staande probeert te houden. Met een handeltje in kruidenierswaren, maar ook drugs, probeert zij in de stadsjungle van Manilla het hoofd boven water te houden en haar verslaafde echtgenoot te behoeden voor nog meer kwaad. Jaclyn Jose werd op het filmfestival Cannes onverwacht maar geheel terecht bekroond met de prijs voor beste actrice.

In het Mexicaanse Las Hijas de Abril een sterke moederrol van geheel andere orde. De Spaanse actrice Emma Suárez zet hier een dominante en deels ontspoorde moeder Abril neer die op wrede wijze het prille geluk van haar tienerdochter verstoort. Een rollercoaster aan emoties van een gebroken gezin, geportretteerd met ijzingwekkende beelden. De film won in Cannes de prijs voor de beste regie.

Verschillend van cultuur, van filmstijl. Ma' Rosa heel dynamisch, Las Hijas zeer statisch. Maar beide met een sterke dramaturgie en bovenal uitmuntende actrices. Twee prachtige 'moederfilms' die een groter publiek verdienen.
Toegegeven, er draaien op dit moment ook in andere filmtheaters veel goede films - misschien te veel zelfs. Door de druk van de aankomende Oscaruitreiking kan het niet op.
Maar kleine films verdienen ook aandacht en publiek. Waar doen we het voor? Daar doen we het voor!

Toen ik vanavond weer door Am Kupfergraben slenterde, moest ik aan haar denken, aan Mutti. Duitsland, Europa uit de crisis gehaald. Meer dan twaalf jaar het politieke baken. En inmiddels steeds minder waardering en nog steeds geen regering. 'Waar doe ik het voor'? Zou ze dat niet weleens verzuchten? Daar in dat appartement, alleen…
Maar ik zie nergens licht branden.

'Ziet ie ook nog wel films in Berlijn', zul je je zich misschien afvragen. Jawel hoor! Het Italiaanse Figlia Mia van Laura Bispuri bijvoorbeeld, een gepassioneerd drama over het moederschap op het Sardijnse platteland. Hoe een klein roodharig meisje twee vrouwen ziet als haar 'Mama'. Maar het zal nog wel even duren voordat deze moederfilm in Nijmegen te zien is.
 

Ted Chiaradia
Programmadirecteur

Bezig met laden