Jeune Femme – geen imitatie van het leven

Deze keer wil ik het over een filmklassieker hebben. En dan niet over Howards End en Les Uns et Les Autres, die al weken in ons theater draaien. En ook niet over 2001: A Space Odyssey, de ijzersterke sciencefiction, door Warner Bros Film na 50 jaar weer opgepoetst en teruggebracht op het grote doek in bioscoop en filmtheater. Met die laatste film heb ik overigens niet zoveel en zeker niet met regisseur Stanley Kubrick. Die creëerde toch teveel zijn eigen hype van perfectie en superioriteit. Een soort Louis van Gaal van de cinema. En ook meer een auteur van het hoofd in plaats van vanuit zijn hart.

Nee, ik wil het hebben over Imitation of Life van Douglas Sirk. Een klassiek melodrama over gecompliceerde moeder-dochter relaties, de hang naar succes, schoonheid en roem en tenslotte ook nog eens verkapt racisme. Deze tearjerker uit 1959 met een schitterende Lana Turner is in deze tijd van #MeToo en #Wokeplotseling uiterst actueel. Het toeval wil dat deze klassieker nu net, op de achtergrond weliswaar, een plaats heeft in onze nieuwe Franse premièrefilm Jeune Femme, (Montparnasse Bienvenue). Op het eerst gezicht een Frans niemendalletje, waar er al een dozijn van zijn. Paula, een dolende ‘thirtysomething’ in Parijs krijgt haar leven na een scheiding maar niet op de rails. Onaangepast als een moderne Pippi Langkous, niet voor niets met twee verschillende kleur ogen, dendert ze door. En probeert ze orde te scheppen door een leven te leiden dat ze in wezen helemaal niet wil. Dat haar niet eigen is. Tegen het einde weet ze haar echtheid, haar waarachtigheid, haar kern uiteindelijk te vinden. Hier herkennen we – al dan niet als bewuste verwijzing – het thema van de klassieker Imitation of Life: de jeune femme beseft dat haar nieuwe leven juist geen ’imitatie van het leven’ meer mag zijn.

Laat deze frisse, energieke film van de jonge filmmaakster Leonor Serraille, met een innemende Laetitia Bosch in de hoofdrol, ook nog eens gemaakt zijn door een bijna volledige vrouwelijke crew. Ruw, tegendraads, low budget en meteen het beste debuut vorig jaar in Cannes. Een beter Frans statement in deze tijd van #MeToo kun je niet wensen. In ieder geval oprechter dan de demonstraties van de gearriveerde elite van actrices, gestoken in dure design, geparfumeerd en wel. Die, zoals we inmiddels weten, vaak ingespoten zijn met obscure serums gebaseerd op cellen van de voorhuid van Koreaanse baby’s. Maar boven alles, de jonge Leonor Serraille heeft deze film gemaakt met haar hart. En is daarmee meteen een lichtend voorbeeld voor veel van haar mannelijke collega’s.

Ted Chiaradia
Programmadirecteur

Bezig met laden