#Metoo

Daar ben ik weer. Al was het beslist geen gemakkelijke week. Hoofdpijn, stress en nog meer van dat moderne mensengedoe. Dus ik bezocht maar weer eens mijn psychiater. Nam plaats op zo’n chaise longue waar Alexander Pechtold ook op zat bij zijn afscheidsinterview voor Vrij Nederland. We hadden het al snel over kunst en cultuur en ineens over een jaar #Metoo. Als groot bewonderaar van Woody Allen zat ook mijn therapeut er wel mee. Mag en kan je nog wel van zijn werk genieten? We hadden het over zijn zoon, Ronan Farrow, inmiddels onderzoeksjournalist die de wandaden van Harvey Weinstein als eerste aankaartte. Tegenwoordig beweert hij helemaal niet de zoon van Allen te zijn, maar verwekt door Frank Sinatra. Net zoiets als wanneer een kind van Toine Huys ineens zou beweren dat ie van Willem Holleeder is. Een jaar #Metoo blijft toch schuren. Ook bij mij. Kan en mag ik als man, van zekere leeftijd, daar wel aandacht aan besteden? Mag je het nog wel met ironie benaderen? Youp, toch niet de minste, heeft net bakkenvol kritiek gehad op zijn laatste column ‘Een knietje’. En Freek de Jonge moet, blijkbaar voor straf van zijn Hella, nu dagelijks als oude man van 10 tot 17 uur optreden op een piepklein podium in het Groninger Museum. Het kan verkeren!

Ik kwam er bij mij therapeut niet uit. Mijn innerlijke twijfel nam alleen nog toe. Hoe moet ik nog handelen in dit #Metoo tijdperk. Mag en kan ik me wel in de discussie mengen over vrouwenzaken. Mag ik überhaupt de kritische vraag stellen waarom Nijmeegse gesubsidieerde culturele instellingen hier zo weinig aandacht aan besteden. Nijmegen is toch bij uitstek een vrouwenstad, een van oudsher feministisch bolwerk. Mis ik soms iets?

Mijn psychiater had het antwoord, bracht de verlichting. ‘Doe rustig aan! Maak je niet zo druk en doe alleen nog de dingen die je leuk vindt. De programmering van die filmklassiekers bijvoorbeeld of de Russische cinema, waar je toch zo veel van houdt. Voor dat andere zoek je maar naar andere mensen – gekwalificeerde mensen van begin dertig schijnen er genoeg te zijn in Nijmegen, net als in de Tweede Kamer. Desnoods neem je een gastprogrammeur.’ 

Heb het advies subiet opgevolgd. En het resultaat mag er dan ook meteen wezen deze week met Mondial Sisterhood. Een omvangrijk programma dit weekend met debat, lezingen en films. Over hoe vrouwen in deze tijd keuzes maken, hun leven veranderen. En vooral de plek in de samenleving opeisen waar ze recht op hebben. Het filmprogramma is exclusief voor ons samengesteld door filmcritica Gerlinda Heywegen. Allemaal films, echte wereldcinema, over sterke vrouwen. Met als voorpremière het Zuid-Amerikaanse Las Herederas. Bekroond op het festival van Berlijn met de prijs voor de beste actrice. Maar trots ben ik vooral op een serie lezingen van vrouwelijke wetenschappers, gespecialiseerd in gender en diversiteit. En kijk vooral uit naar de bijdrage van Caroline Essers, hoofddocent aan de Radboud Universiteit. Kom luisteren, laat u inspireren en voel u bovenal verbonden. 

Toen ik bij de deur stond, riep mijn therapeut nog. ‘Waarom ga je trouwens niet gewoon naar Stalker. Dat geeft je vast rust en zin.’ Volgens de Volkskrant is dit namelijk ‘Een film om in te wonen. Letterlijk om eindeloos in te verdwalen, zonder iemand anders tegen het lijf te lopen..’ Inderdaad, die kut krant, mompelde ik nog…

Waren vorige week niet mijn laatste woorden ‘Eerst Stalker zien, dan sterven! Dus als u volgende week mijn column mist, dan weet u het wel..!’? Het heeft blijkbaar geholpen. Het meesterwerk van de Russische tovenaar Andrei Tarkovski werd een onverwacht groot succes. En mijn hoofdpijn was meteen over. En daarom voor u komende dagen extra ingelaste avondvoorstellingen op vrijdag, zaterdag en dinsdag. Als medicijn, of desnoods therapie.


Ted Chiaradia
Filmcommissionaris

Bezig met laden