Muisgrijs

Vorige week bezocht ik een boekhandel op zoek naar Nader tot U van Gerard Reve. Ik wilde het nu weleens weten, hoe het zat met die eenjarige, muisgrijze ezel en zijn holletje. Helaas, geen exemplaar aanwezig. ‘Wij hebben alleen De avonden van Reve, meneer’! Ook de tweede boekhandel kon mij niet verder helpen. Of ze überhaupt nog wel boeken van De Grote Drie verkopen heb ik maar niet gevraagd. Als ik nu naar De ontdekking van de hemel zou vragen, was de reactie vast: ‘Oh, dat boek van Stephen Fry? Die was toch een paar weken geleden bij De Wereld Draait Door’?

Toch iets vreemds met Nijmegen: Nijmegen oudste stad, Nijmegen Health City, Nijmegen Green Capital, Altijd Nijmegen en ongetwijfeld zal iemand volgende week tijdens Go Short op een verdwaald moment uitroepen Nijmegen Filmstad! Zoals we tijdens het Wintertuinfestival in november ook altijd denken dat we een boekenstad zijn. O, ja en natuurlijk met al onze hoogopgeleide, kritische burgers ook debatstad.

Op de kop af vijftig jaar geleden werd Gerard Reve vrijgesproken van de aanklacht ‘smadelijke godslastering’ in zijn brievenroman Nader tot U. In het befaamde Ezelsproces nam hij zelf zijn verdediging tegenover de Hoge Raad op zich, met een later beroemd geworden literair pleidooi, dat tevens een goed beeld gaf van Reve’s godsbesef. Wij vertonen in O42 speciaal op zaterdag 14 april Het is Gezien van Erik Lieshout. In dit filmdocument gaan zeven kunstenaars/schrijvers in op de verdediging die Gerard Reve voerde. Bij de filmvoorstelling zullen regisseur Erik Lieshout en schrijver Anton Dautzenberg van gedachten wisselen over (on)vrijheid in de kunst in Nederland en vragen van het publiek beantwoorden. Over de hedendaagse bedreigingen en het bewust nemen van risico’s in de literatuur.

Uiteindelijk kwam ik vorige week bij het antiquariaat terecht, hier wel nog een oud exemplaar van Reve’s voortzetting en voltooiing naar Op weg naar het einde. Voor echte literatuur moeten we blijkbaar in Nijmegen tegenwoordig naar het antiquariaat. En laat ik weer eens brutaal zijn: voor echte cinema, denk aan Resurrection en Katie Says Goodbye, moeten we naar dat oude, kleine filmhuis met misschien wat muffe zalen, maar met een prima, groot filmdoek, goede projectie en prettige stoelen. En voor debat?

Vanochtend schrok ik plotseling wakker uit een best wel enge droom. Muisgrijs. Niet dat ik bedreigd werd door een Haagse Imam, nee ik zag mijzelf als een Thierry Baudet dansen met twee bezoekers in de filmzaal: ‘De wereld is van ons, de wereld gaat veranderen’! De ene bezoeker was er voor de film, de andere voor het debat, ‘Het Is Gezien’.

Ted Chiaradia
Programmadirecteur

Bezig met laden