Passerella d’Addio

'Hallo, is hier iemand? Ik zie niemand… Hallo!!'

'Houden ze er toch mee op? Of zijn ze al gestopt? Toch ook geen doen, zo'n klein filmhuis. Ze hadden ook niet zo eigenzinnig moeten programmeren, veel te weinig publiekscinema uit Hollywood.' 

'En houdt ie ook op met die leuke stukjes? Zou wel zonde zijn.!'

Het voelde als een enge droom. De deur van de projectiecabine was dichtgevallen en ik kon er niet meer uit. Ik schreeuwde om hulp en riep nog: 'Nee hoor, we stoppen echt niet. We gaan door! Echt, we gaan door met al die mooie films."

Niemand reageerde, niemand had het vermoeden dat ik mezelf had ingesloten. En het werd steeds drukker, steeds meer mensen kwamen ons filmhuis binnen en riepen massaal: 'Zijn ze er dan toch mee opgehouden?' Ook bekende gezichten van vroeger. Leek wel of ze het fijn vonden dat we zouden stoppen. Ineens ook een oude journalist van de Gelderlander, van vroeger. Hoe heette die ook alweer? 'Hallo, Hallo, klopt het dat jullie stoppen met het Kino 42? Hier Omroep N7...!' Het leek inmiddels wel een Felliniaans circus, en iedereen liep elkaar na.

Doodbenauwd werd het inmiddels in de cabine. Het angstzweet was me uitgebroken, ik wist echt niet meer wat te doen. Wilde de films starten, maar dat lukte van de stress ook niet meer. En welke films moest ik dan vertonen?

Kom en Zie, Elem Klimovs schildering van de naziterreur, algemeen beschouwd als de beste oorlogsfilm aller tijden? Had ik maar het oude geweer van de jonge Florja, waarmee hij op het einde van de film zijn vreselijke oorlogsherinneringen als het ware aan flarden schiet. Dan kon ik me bevrijden en me verlossen van mijn enge visioen. Of was er maar een gids die mij zou leiden naar de verboden Zone, naar de ‘kamer van het ultieme verlangen’, zoals in de meesterlijke sciencefictionklassieker Stalker. Liever een hallucinerende droom dan deze nachtmerrie in de benauwde filmcabine.

Ik weet niet hoe lang het duurde, maar na lang bonken en duwen ging de deur plotseling open en viel ik pardoes languit in de filmzaal. In de verte hoorde ik bekende muziek. Nino Rota, de huiscomponist van Federico Fellini? Inderdaad het prachtige La Passerella d’Addio uit de ijzersterke slotscene van Fellini’s Otto E Mezzo. Onverwacht was ik blijkbaar toegetreden tot het bizarre universum van de Italiaanse meestercineast. De filmfiguren, figuranten, ouders, priesters, filmcollega’s, clowns, vrouwen, veel vrouwen, ze kwamen me letterlijk tegemoet. Alsof ik in de verwarrende slotscene van de film was terechtgekomen. Droom ik dan inmiddels cinema? Zijn mijn herinneringen en visioenen film? Hoe prachtig Rota’s muziek ook is, hoedt u voor deze catwalk van herinneringen en dromen. En waak vooral voor de laatste klanken van de kleine piccolo in Nino Rota’s Passerella. Dan is het einde nabij… Addio.

'Wat bedoelt ie nu? Houdt ie er nu toch mee op?'

'Neen, ik geloof dat ie het einde van die Italiaanse filmklassieker bedoeld…8½ of zoiets!'


Van de redactie: Het spijt ons. Door een onrustige droom vannacht was de columnist deze keer niet in staat om een helder en transparant stuk te schrijven. Het was oorspronkelijk zijn bedoeling om terug te blikken op het succesvolle Mondial Sisterhood. Een festival waar vrouwen uit met name Afghanistan, Iran, Oman, Turkije en Nederland samen kwamen om te praten en om hun ervaringen te delen over hun emancipatiestrijd. En om wereldcinema te aanschouwen. Met als belangrijkste film Las Herederas, het bekroonde debuut van Marcello Martinessi. Een karakterstudie over de oudere vrouw Chela, die door omstandigheden gedwongen wordt om uit haar schulp te kruipen. Vervolgens weet zij het echte leven te ontdekken en komt ze erachter wat ze jaren gemist heeft. Een ongewoon mooie en verrassende vrouwenfilm uit Paraguay. Hoofdrolspeelster Ana Brun werd in Berlijn op het filmfestival bekroond als beste actrice.

Op de premièredag donderdag 25 oktober wordt de avondvoorstelling (21 uur) van de film Las Herederas ingeleid door Gerard Huisman. Gerard, filmdistributeur, maar vooral ook connaisseur, zal uit de doeken doen hoe hij er wederom in geslaagd is om zo’n klein filmpareltje uit Paraguay te ontdekken.


Ted Chiaradia
Filmcommissionaris

Bezig met laden