Tony

Tony. Toch niet alweer een column over een favoriete jongensnaam, hoor ik u nu al denken. 

Nee, deze keer wil ik het alleen heel even over voetbal hebben. Op dit moment is het WK voetbal in Rusland een onverwacht groot feest van spanning, avontuur en plezier. En het WK van de Duitse voetballer Tony Kroos. Op een ‘Kroosartige’ manier heeft hij Duitsland van de ondergang gered door in de laatste minuut een bal magistraal in de kruising te schieten. ‘Tony, Tony...!’ galmde het die avond nog lang na door heel Duitsland. Tot aan Nijmegen Oost toe.

Zo’n voetbaltoernooi is natuurlijk ook vol van nederlagen en teleurstellingen. Zo hebben we al vroegtijdig afscheid kunnen nemen van bevriende landen als Marokko, met onze Oranjespelers, en Australië, met een volledige Nederlandse trainersstaf. Ondanks Tony zijn onze Oosterburen inmiddels, ook geheel verrassend, al weer op weg, terug naar die Heimat.

En zo zwaaien wij deze week ook onze horecamedewerkers van Driestroom uit. Zij stoppen met de horeca-exploitatie in de Villa. Tegen hen wil ik zeggen: bedankt allemaal voor jullie betrokkenheid, inzet en gastvrijheid!  

Als Filmhuis nemen wij die gelegenheid te baat om ook even te stoppen. In voetbaltermen: we nemen even rust en herpakken ons. In deze korte pauze laden we ons op. Woensdag 11 juli betreden we het speelveld weer, en zijn we de WK grand finale net een paar dagen voor. Met frisse energie, weer mooie programma’s en bovenal een nieuwe, inventieve, creatieve horeca. We hebben er nu al zin in.

En dan Tony. Het was op het filmfestival Cannes, ergens eind vorige eeuw. Ik stond in een lange rij van de Quinzaine, een programma van voornamelijk moeilijke arthousefilms.  Opeens galmde het ‘Tony, Tony...!’ over de drukke Boulevard. Een onrustige, oververhitte massa van toeristen en paparazzi kwam op ons af. Tegenwoordig zou het voor onheilspellende onrust zorgen, toen alleen voor extatische sensatie. In het midden een grote, platinablonde, vrouwelijke gestalte op hoge stiletto’s. Ik geef toe, een wulps, ja zelfs goddelijk lichaam, maar beslist niet ecologisch samengesteld. Daarnaast een klein, oud en grijs mannetje, inderdaad: Tony Curtis. Tragisch en komisch tegelijk, deze scene. Zoals die combinatie ook vaak zijn handelsmerk was voor zijn grote rollen. 

Eindelijk! Iedereen was er even van overtuigd dat de grote Hollywood-ster interesse had gekregen in echte arthouse cinema. Niets van dit alles. Het stel liep gewoon door naar het naastgelegen Casino, alle filmliefhebbers in verbijstering achterlatend. Dat was eigenlijk wel de grootste grap.

En met datzelfde gevoel voor humor en ironie werken wij ook in ons filmhuis. In de wetenschap dat het vaak lijkt dat mensen interesse hebben in de moeilijke, minder toegankelijke films, maar dat de werkelijkheid jammer genoeg weerbarstiger is. In Cannes destijds, op het WK nu, waar het mooiste voetbal ook niet automatisch tot succes leidt, en in de niche van onze arthouse cinema.

 Oh, ja, Tony Curtis. Wat is zijn meest beroemde film?  Some Like It Hot, de comedy uit 1959 met Marilyn Monroe. De regisseur? Billy Wilder!  En laten we nu net op woensdag 11 juli heropenen met een klein retrospectief van deze Oostenrijks Amerikaanse grootmeester. Met filmklassiekers als Double Indemnity, The Lost Weekend en Ace In The Hole...!  Films, zonder Tony Curtis, maar met echte mannen die tegenwoordig niet meer gemaakt worden: Fred MacMurray, Ray Milland en Kirk Douglas. U bent van harte welkom, ook als u niet van platinablond en stiletto’s houdt.

Ted Chiaradia
Programmadirecteur

Bezig met laden