Wederopstanding

Geen land ter wereld waar deze dagen zoveel naar de verschillende uitvoeringen van Bach’s Mattheus Passion geluisterd wordt. Een ware drukte rondom kerken en concertzalen, alsof het een voorjaarsbezoek aan tuincentra betreft.
Maar echt uniek Nederlands – dat zal wel onze Nederlandse identiteit volgens Sybrand Buma zijn – is The Passion. Een jaarlijks televisiespektakel waar BN’ers met een groot, verlicht kruis door een stad zeulen. Daarbij vreemde, onduidelijke teksten van John (het Koningslied) Ewbank, zingend. Natuurlijk door de EO weer ‘krankzinnig knap’ live in beeld gebracht.
 
En, niet te vergeten, het unieke Paasprogramma van Filmhuis O42. Pasen roept bij mij nog altijd iets van bezinning op. Waarschijnlijk toch nog de restanten van een katholieke opvoeding. Eens per jaar even rust, stilte, slow cinema. We hebben als filmhuis daarom een compleet Paasmenu voor u klaarstaan.
We beginnen op Goede Vrijdag om 16 uur met een eenmalige vertoning van IL Vangelo Secondo Matteo. Het leven van Christus in zuivere cinema verité stijl, verfilmd door schrijver/cineast Pier Paolo Pasolini. Zonder opsmuk, verstilde zwart-wit beelden van rauwe landschappen. Een monument uit de Italiaanse cinema, na vertoning in het Vaticaan in 1964 door de katholieke elite bejubeld met een applaus van 40 minuten. En dat voor Pasolini, atheïst, openlijk homoseksueel, en destijds overtuigd marxist. Kom daar tegenwoordig nog maar eens om.
 
Eerste en Tweede Paasdag voor de allerlaatste keer te zien The Woman Who Left. Het meesterlijke werkstuk van de Filipijnse multi-artist Lav Diaz van maar liefst vier uur. Over de worsteling van een vrouw tussen wraak en verzoening, na een onterechte gevangenschap van dertig jaar. Bedwelmend en hypnotiserend, als u er de tijd voor neemt. Voor mij persoonlijk de absolute aanrader. En ik daag u uit: niet goed, geld terug, ik betaal het graag uit eigen zak!
 
Maar de hoofddis deze week is Resurrection van de jonge filmmaker Kristof Hoornaert. Vlaamse critici noemen vijf redenen waarom u deze film beslist niet mag missen. Zo is het een eigenzinnig filmdebuut, waarbij de kijker zelf moet ervaren. Nauwelijks dialoog, filmmuziek of camerabewegingen. Hoornaert blijft ver weg van het gebruikelijke ‘manipuleren’ van publiek zoals we dat gewend zijn. Daarmee ontstaat een andere manier van filmkijken. Geen verhaal vertellen, maar poëzie. Verder is er het samenspel van de twee acteurs, waaronder een schitterende Johan Leysen, pure magie – woorden zijn overbodig. Voeg daarbij de natuurlijke schoonheid van het landschap fraai in beeld gebracht door de Litouwse cameraman Rimvydas Leipus. Alles bij elkaar is de beleving van deze film haast meditatie, wat de tijd en ruimte geeft om als kijker zelf te reflecteren over het verhaal. 
Al deze loftuitingen ten spijt was er alvast een Nijmeegse criticus die deze film niet kon bekoren en hem waardeerde met slechts één ster… Voor hem duidelijk geen herrijzenis.
 
Wilma de Rek schreef zojuist in de Volkskrant over de fascinatie die wij in Nederland hebben, niet zozeer voor de wederopstanding, de herrijzenis, maar juist voor het lijdensverhaal. Inderdaad, wij als onbezoldigde medewerkers van het kleine Filmhuis O42 weten wat dat is. Tegen de stroom in vertonen wij vaak een ander soort cinema. Niet altijd begrepen en door iedereen gewaardeerd en niet altijd even gemakkelijk. Maar we geloven erin en als ware apostelen verkondigen en verspreiden wij juist daarom die andere cinema, verlichte cinema.
 
En eens zal hij komen toch?

Ted Chiaradia
Programmadirecteur

Bezig met laden