Whitey

Winterbrothers, filmfoto – illustratie column Ted Chiaradia

Veel is over haar te doen op dit moment, Whitney Houston. Door de zwarte dominee Al Sharpton destijds spottend ‘Whitey’ genoemd, omdat ze een voornamelijk blank poppubliek aansprak. Morgen is het 9 augustus, op de kop af 55 jaar geleden dat ze werd geboren. Een nieuwe documentaire van Kevin Macdonald over haar leven en vooral haar tragische einde is dan overal te zien, in zo’n beetje alle filmtheaters tot en met de meest commerciële bioscopen. En dan ook nog eens extra gepusht en geplugd door de media. Vanwaar ineens die massale belangstelling? Toch niet omdat de Amsterdamse Glennis Grace op dit moment hoge ogen gooit met een loepzuivere imitatie van Whitney bij America’s Got Talent? Diezelfde Glennis die zich vrolijk liet fotograferen met Bill Clinton ergens in de Jordaan, en dat meteen de wereld over twitterde. Op hetzelfde moment werd de bronstige maestro Daniele Gatti van het Koninklijk Concertgebouw Orkest ergens verderop de wacht aangezegd wegens vermeend ongepast gedrag tegenover vrouwelijke musici.

Verschil moet er blijkbaar zijn in onze hoofdstad tussen lage en hoge cultuur.

De huidige hype nu rondom Whitney kan ik niet plaatsen. Ik ken werkelijk niemand die haar muziek destijds kon pruimen. Te steriel, te commercieel, te bedacht en vooral geen Soul.

De laatste keer dat ik een cd van haar afspeelde, barstte spontaan het kristallen glaswerk van mijn grootouders – inderdaad, een erfstuk. Het zal ongetwijfeld met haar tragische neergang en haar vroege dood te maken hebben. Een soort cinematografisch ramptoerisme wat ons tegenwoordig zo kan bekoren: ‘het is toch allemaal zo erg, hoe het is afgelopen met de begenadigde popzangeres’.

Als dat de ware reden is, dan zal het eind deze maand stormlopen bij ons Filmhuis. Op 30 augustus – zet het vast in je agenda – de première van 3 Tage In Quiberon, over de laatste dagen van het leven van Romy Schneider. Als er iemand tragisch, maar dan ook heel tragisch aan haar einde is gekomen dan is het Romy. En ik ken werkelijk niemand die haar niet hoog heeft zitten als actrice. Een van de beste filmsterren ooit! Een waar boegbeeld van de Europese cinema. En de tragiek is dat juist haar dramatische rollen uiteindelijk een afspiegeling werden van haar echte leven. Later ongetwijfeld meer hierover.

Uiteraard spelen we in op de actualiteit. Vorige week plaatste ene burgemeester Houben uit het Zuid-Limburgse Voerendaal een provocerende tweet over het besluit om de gaswinning in Groningen te stoppen: ‘Ik snap niet hoe heel Nederland zich door een paar Groningers haar gasrijkdom laat afnemen. De Limburgse kolen zijn er destijds tot de laatste kuubs uit geroofd!’. Deze burgemeester kan in de voormalige Mijnstreek op veel enthousiasme rekenen. Voor de Groningers is dit weinig minder dan een spontane oorlogsverklaring. En daarom mijn tip van de week: Winter Brothers. Een grimmige Deens-IJslandse komedie over twee broers in een apocalyptische leisteenmijn. Volgens de NRC ‘zo grimmig en gewelddadig dat het lachen je vaak vergaat’. Bij vlagen absurd, vol drankmisbruik, uitbuiting en net zo surrealistisch als de ‘oorlogszuchtige’ tweet van de burgemeester.

Ted Chiaradia
Programmadirecteur

Bezig met laden