Willy en René, een kerstsprookje

Wanneer je dit leest is het Kerstfeest natuurlijk alweer voorbij. Naar de glasbak geweest, Engels voetbal gekeken of in dit druilerige weer een wandeling met de hond gemaakt. Zelf heb ik niet zoveel met Kerstmis, te donker, en al helemaal niets met ‘het kindeke geboren...’ Ook te veel gedoe en drukte om niets eigenlijk. Een tijd om liefst even te vluchten, juist wel alleen willen zijn. In de bioscoopstoel bijvoorbeeld naar een goede film kijken. Is die er dan? Jazeker! ‘Tokyo Story’, het Japanse meesterwerk van Yasujiro Ozu. Een klassieker uit 1953 alweer, maar qua sfeer en inhoud nog steeds actueel. Over de kille ontvangst van twee grootouders door hun kinderen en kleinkinderen in de grote stad. Een haarscherpe observatie van de moderne tijd, vervreemding, en vooral van het verschil tussen stad en platteland. Geen betere film om even tot rust te komen in deze hectische periode.

En anders sprookjes lezen, veel sprookjes. Het Lelijke Jonge Eendje van Hans Christian Andersen bijvoorbeeld. Over een lelijk jong eendje dat uitgelachen wordt, niet serieus genomen en later transformeert tot een mooie zwaan. Is zoiets misschien ook gaande aan de Oranjesingel in Nijmegen? Volstrekt zich daar ook een sprookje? Wat een kleine drie jaar geleden min of meer als een grap begon: ‘laten we een filmhuisje beginnen’, is inmiddels een serieus filmtheater geworden met een grote schare sympathisanten. En bovenal een uitstekende en meer dan originele programmering. Hoe het sprookje zal eindigen zullen we ongetwijfeld volgend jaar merken en kunnen lezen. Spannend zal het volgende hoofdstuk zeker zijn.

Willy en René uit Eindhoven zullen ook deelgenoot zijn van het sprookje. Beide heren bezoeken Filmhuis O42 al geruime tijd. Eerst dacht ik: zeker om het slechte voetbal van PSV te ontvluchten. Maar Willy en René komen voor de goede en vooral bijzonder films die steevast geprogrammeerd staan. Om een praatje zitten ze ook nooit verlegen. Het slechte bioscoopklimaat, de veel te commerciële programmering van de gesubsidieerde bioscopen, de slechte treinverbinding, alles passeert dan zo’n beetje de revue. En altijd veel hulde voor Filmhuis O42 waar je nog lekker minstens drie mooie en bijzondere films achter elkaar kunt zien. En rustig nog, met een lekker bakje koffie erbij! Willy, de slimste van de twee, vroeg laatst aan mij wat ik nu eigenlijk in dat Filmhuis deed. Ik mompelde iets van adviseren en een kopje koffie drinken met de mensen van de kassa en balie. ‘Maar dan ben je dus de Guus van het Filmhuis!’, riepen ze beiden in koor. ‘Guus?’ ‘Ja, Guus Hiddink, die helpt ons er op zijn oude dag weer bovenop, met alleen maar wat koffiegeleuter. Krijgt ie nog dik voor betaald ook!’

Dat lijkt mij wel wat. Maar voorlopig valt er voor mij niet veel koffie meer te drinken, daar aan de Oranjesingel. Ik moet permanent inspringen om koffie te schénken. Zo druk is het, sinds de eigenzinnige jonge filmprogrammeur, tegen alle Nederlandse filmtheaterwetten in, ‘Apocalypse Now: Final Cut’ volwaardig heeft ingezet. En dan komt ie deze week ook nog met ‘Pavarotti’, een mooi portret over het operafenomeen uit Modena. Met prachtige muziek. Volgens onze foreign correspondent uit Venetië moet in die film nog voldoende muziek en filmbezoek zitten. We zijn benieuwd. En vooral of Bono ook hier weer een klein en vooral bescheiden rolletje vertolkt. Niets voor Willy en René, die film. Hun laatste mooie en gelukkige moment in Eindhoven was het optreden van Guus. In het PSV-stadion. Guus Meeuwis, welteverstaan.

En ik wens jullie allemaal een veilige jaarwisseling en een gelukkig 2020! En op naar het volgende hoofdstuk in het sprookje van Filmhuis O42.


Ted Chiaradia

Bezig met laden